در دنیای امروز که هر روز شکل تازه ای از ارتباطات اقتصادی به وجود می اید و افراد و شرکتهاون یکدیگر در ارتباط می باشند و تغییرات مالی آنها بر یکدیگر تاثیر دارد و روز به روز این فعالیتهای میشود این عوامل باعث میشود که نقش حسابداری به عنوان فراهم کنندگان اطلاعات مالی با استفاده از استانداردهای حسابداری برای استفاده کنندگان بیشتر مشخص گردد.حسابداری به عنوان زبان تجارت از گذشته مورد نیاز دولتها و تجار بوده و از زمان وجود آن بیش از شش هزار سال می گذرد. حسابداری رشت های است با کاربرد عمومی که تمام اشخاص به نوعی با آن ارتباط دارند. در واقع هر شخصی به اندازه خودش حسابداری می داند و در کوچکترین ابعاد، حساب و کتاب شخصی خود را در دست دارد. نیاز روز افزون موسسات و سازمانها به اطلاعات صحیح و بهنگام جهت بکارگیری در فرآیند تصمیم گیری مدیران، مقولهای اجتناب ناپذیر است. اگر بخواهیم حسابداری و تاریخچه آن را بررسی کنیم باید به سالها پیش از لوکاپاچولی برگردیم. خوارزمی، دانشمند معروف ایرانی برای اولین بار درباره مفهوم صفر، شیوه نگارش نشانه ای اعداد و شمارش دهدهی در رساله " جبر و مقابله " توضیحاتی را داد و جالب است که بدانید سیستم دهدهی کنونی در واقع ترجمه این رساله است که بوسیله لئونارد فیبوناچی در ایتالیا انجام گرفت و از آن طریق عالمگیر شد، میتوان گفت که پیشرفت حسابداری در اواخر قرون وسطی مدیون سوداگران است. زیرا به همین دلیل بود که سیستم های حسابداری به تدریج پیشرفت کرد و جایگزین سیستم های قدیمی تر شد. البته نقش رشد اقتصادی را نمیتوان نادیده گرفت. لوکاپاچولی در قرن ۱۵ میلادی رسالهای نوشت و فصلی از این رساله را به حسابداری اختصاص داد و برای نخستین بار سیستم حسابداری دو طرفه را توصیف و دفاتر اصلی حسابداری را تشریح کرد. جای تذکر است که محمد بن محمد ابوالوفای بوزجانی در قرن دهم میلادی یعنی پنج قرن قبل از لوکاپاچولی رساله ای به نام " ضروریات علم حساب برای کاتبان و کاسبان " نوشت که راهنمای خوبی در حساب عملی بود. اما متأسفانه پژوهشی درباره این کتاب صورت نگرفت. نخستین دفتر مشاهده شده به صورت دو طرفه متعلق به " ماساری از جنوا "است و این دفتر داری دو ستون بدهکار و بستانکار که تاریخ آن به سال ۱۳۴۰ میلاد می رسد. "لوکا پاچیولی " بر داشتن واحد پولی جهت اندازه گیری معاملات و ثبت آنها بر اساس تاریخ رویداد در دفاتر تاکید فراوان داشت و به دلیل اینکه لوکا پاچیولی هیچ گونه تفکیکی فی مابین اموال تاجر و تجارتخانه قائل نبود، فرض تفکیک شخصیت معنی پیدا نمی کرد.
