حسين علي مظهر عشق به خدا حسين علي مظهر عشق به خداست. کسی نمی دانست که حسين ال عاشق است؛ لذا زخم تنش را دیدند، ولی سوز دلش را ندیدند و درک نکردند و نخواهند کرد. کسی در کربلا نفهمید که امام حسین ع چه سری دارد؛ زخمش را دیدند، امانجواو مناجاتش را ندیدند. امام حسین ع دلش را برای مناجات با خداپرټر می زند. نمیدانند که او با خدای خودش چه حالی دارد. خداوند حسین ع را برای ما علامت گذاشته است که او را به عنوان عاشق بشناسیم و بدانیم که حسین یعنی کسی که برای یک لحظه مناجات با خداهمه چیز را تحمل میکند.
امام حسین علی از همه باغیرت تراست، اما وقتی در شب عاشورا عزم سپاه یزید وابن سعد را بر گرفتن بیعت با کشتن خود و یارانش دید، یک درخواست میکند. آیا امام حسین من اهل تقاضا بود، آن هم از ابن سعد؟! از همه مهم تر اینکه این تقاضا را به برادر عزیزش حضرت عباس ع واگذار کرد که از ابن سعد یک شب مهلت بگیرد. حضرت عباس ع که منت هیچکس را نمیکشد، می آید و به عمر بن سعد ملعون می فرماید: برادرم مرا فرستاده تا امشب را از شما مهلت بگیرم.
از جمله های امام حسین (ع) این بود که «خدا میداند من کثرت دعا و مناجات را دوست دارم». اینجا حسین (ع) حقیقتش را ظاهروعشقش به خدا را امضا کرده است که خدایا برای مناجات با تو و برای اینکه یک شب بیشتر باتوحرف بزنم، منت عمربن سعد را کشیدم و به ابوالفضل (ع) که هرگز از کسی تقاضایی نکرده، گفتم برود و از این سپاه تقاضا کند.
%20-%20Copy-500x500.jpg)
-230x250.jpg "کتاب حیفا")
