آنتی بیوتیک ها به طور طبیعی از میکروارگانیسم ها تولید می شوند و باعث برتری موجودات تولید کننده در محیط میکروبی می شوند.
کشف و شناخت آنتی بیوتیک ها و به کارگیری آنها در درمان عفونت ها در دهه ۱۹۶۰ میلادی با معرفی پنی سیلین برای درمان عفونت های باکتریایی آغاز شد. ترکیبات بتالاكتام نظیر پنی سیلین ها، سفالوسپورین ها و کار با پنم ها جزو مهم ترین و اولین انتخاب دارو برای درمان عفونت های باکتریایی هستند.
این آنتی بیوتیک ها و مشتقات نیمه صناعی آنها ساخت دیواره سلولی را در باکتری ها مختل می کنند. آنها کمترین سمیت بر انسان دارند و بیشترین آنتی بیوتیک های مصرفی را تشکیل می دهند. متأسفانه استفاده از آنتی بیوتیک ها در درمان بیماری ها سبب مقاومت دارویی در باکتریهای هدف شده است. به طوری که تعدادی از باکتری ها به همه مواد ضد میکروبی شناخته شده مقاوم شده اند.
برای ایجاد مقاومت در باکتری دو عامل اساسی باید وجود داشته باشد. اول، خود آنتی بیوتیک ها و یا عوامل آنتی باکتریال که مصرف آنها باکتری را تحت فشار انتخابی قرار : میدهد و دوم ژنها هستند که تغییرات آنها سبب مقاومت می شود. در واقع پیدایش باکتری های مقاوم به دارو پدیده ای غیر طبیعی نیست. چون آنتی بیوتیک ها و سایر مواد آلی ضد باکتری به علت مصرف در پزشکی، دامپزشکی و کشاورزی در محیط زندگی باکتری ها وجود دارند و باکتری هایی که نسبت به این مواد مقاوم اند، زنده می مانند و باکتری های حساس از بین می روند.
با این همه، پیدایش باکتری های مقاوم به آنتی بیوتیک ها در مراکز بالینی سبب نگرانی های شدید در جامعه پزشکی شده است زیرا داروهای مناسب برای درمان عفونت ناشی از باکتری های با مقاومت چندگانه بسیار اندک و با وجود ندارد.
