بدرستی قدمت استفاده بشر از سرپناه و یا بطور کلی به مفهوم امروزی قدمت استفاده بشر از مسکن معلوم نیست ولی تقریبا آنرا می توان همزمان با پیدایش بشریت دانست، زیرا چنین گمان می رود که بشر از همان ابتدا برای مصون ماندن از برف باران و سرما و گرما و حمله حیوانات و همچنین حمله سایر اقوام به غارها پناه برده و این غارها را می توان اولین محل سکونت برای بشر دانست و از آن زمان تاکنون انسانها همیشه بفكر آن بودهاند که مسکنی راحت تر و بهتر برای خود تهیه نمایند.
در قرون اخیر که رشد جمعیت در دنیا و بطور چشمگیری رو به ازدیاد نهاد و بشر از لحاظ علمی و فنی مشکلات بسیاری را حل نمود در ساختن مسکن نیز مانند سایر امور تحولات عمده ای بوجود آورد و دیگر ساختن خانه های تک واحدی جوابگوی احتياجات جوامع بشری نبوده و به همین علت سیستم خانه سازی بکلی دگرگون شده و استفاده از مصالح مقاوم نیز مانند فولاد و سیمان در ساختمان رایج گردید و در اثر دسترسی به این مصالح و امکانات دیگر ، گسترش شهرها از افقی به عمودی تبدیل شد و أمر آپارتمان سازی در ساختمانهای چندین طبقه متداول گردید.
با وجود اینکه هر ساله به مقدار زیادی به تعداد مسکن اضافه میشود و در بیشتر ممالک پیشرفته تخریب ساختمانهای قدیمی نیز در شرایط معمولی مجاز نمی باشد. بعبارت دیگر بجای چند واحد مسکن جدید یک واحد مسکن قدیمی را خراب می کند. هنوز در هیچ یک از ممالک دنیا مشکل مسکن بطور کامل حل نشده، بلکه هر روزه به تعداد متقاضیان مسکن اضافه می شود و هنوز حتی در پیشرفته ترین ممالک دنیا قسمت عمده ای از درآمد خانواده صرف سکونت می گردد.
بدین لحاظ در تمام دنیا خصوصا در مملکت ما می باید به امر ساختن مسکن و استفاده هر چه بهتر و بیشتر از مصالح ساختمانی توجه مخصوص بشود و برای رسیدن به این هدف ابتدا باید بطور دقیق ساختمان و انواع آن و اجزاء تشکیل دهنده آنرا بشناسیم.