ادبیات بی تردید جان مایه و عنصر قوام بخش همه دانش های بشری به حساب می آید. شناخت یک ملت بدون شناخت ادبیات آن ملت امکان پذیر نیست. ادبیات راهی را در برابر مردمان می گشاید تا آنها بتوانند از این طریق میراث گذشتگان خود را که مجموعه ای از آداب ، فرهنگ و معارف انسانی است بشناسند.
ادبیات از دو منظر عام و خاص قابل اعتنا است. در معنای خاص شامل همه دانش هایی است که در این حوزه قرار می گیرد یعنی علوم ادبی. و اما معنای عام ادبیات یعنی همه آن چیزهایی که موجب پیوند ادبیات با س ایر علوم می شود، در این معنا همه آثار فکری یک ملت در هر لهجه ، زبان و موضوعی در حوزه ادبیات قرار می گیرد.
ادبیات از این جهت در نقش ناظر و ناقدی بر سایر علوم نظارت کرده و حاکمیت خود را به عنوان ابزاری در خلق و ظهور علوم بشری تداوم می بخشد.
