کتاب پیش رو به عنوان رساله ی دکترای پیترآیزنمن در سال ۱۹۶۳ م . با نام (بنیان فرمیک معماری مدرن) در دانشگاه کمبریج انگلستان دفاع شده است. در اینجا آیزنمن به بسط تئوری خود از فرم پذیری معماری مدرن می پردازد، و آن را در هشت پروژه از چهار معمار مدرن، مورد خوانش قرار می دهد.
این رساله در پنج فصل نوشته شده؛ فصل نخست با عنوان «فرم در ارتباط با معماری» به جنبه های فرادیداری (سوبژکتیو) معماری و نسبت آن با فرم معماری می پردازد. پرداختن به اندیشه های افرادی همچون آگوست چویسی، لوئیس سالیوان، و سنت الیا، و همچنین نظریه های مطرح پیرامون فرم در معماری مسیر آغازین رساله را مشخص می کند. مفهوم یا معنا، عملکرد، ساختمان، و تکنیک، کلید واژه های فصل نخست می باشند.
آیزنمن در فصل دوم، «ویژگی های فرم ساده ی معماری» تلاش می کند تا رویکردهای فرادیداری خود در فصل نخست را با مثال های کالبدی و دیداری (ابژکتیو) از فرم معماری به نمایش بگذارد. معرفی فرم های ساده -به عنوان پیش نمونه ی فرم های ترکیبی در رساله ی او- اساس این فصل را شکل می دهد. توسعه ی مفهوم فرم در ظرف های واژگانی: شکل، توده، حجم، بلوک، جسم، سطح و فضا، همسو با کنکاش آنها در برخی از پروژه های معماری مدرن، کلید راه آیزنمن در بسط آن چیزی ست که او تلاش دارد در این رساله به آن بپردازد.
فصل سوم با عنوان «توسعه ی سیستم های شکلی» در واقع بسط همان مفهومی ست که در معرفی فرم های ساده مطرح شده است، و در این فصل در قالب فرم های ترکیبی از آن یاد می شود. کلید واژه های فصل دوم در اینجا همنشین مفاهیم جدیدی می شوند تا بن مایه های فکری آیزنمن را در دایره ی واژگانی: سیستم های شکلی، سیستم های ساکن و پیوسته، دیالیکتیک توده – سطح، و نیز سیستم های حرکتی پیچشی، حلزونی و پله ای (در توصیف فرم و یا نظام سیرکولاسیون جا گرفته در آنها) مطرح سازند.