سازمان ها - در معنای وسیع کلمه – از شالوده های اصلی اجتماع کنونی اند و مدیریت، مهم ترین عامل در حیات، رشد و بالندگی یا مرگ سازمان هاست. مدیر، روند حرکت از وضع موجود به سوی وضعیت مطلوب را هدایت می کند و در هر لحظه، برای ایجاد آینده ای بهتر در تکاپوست. گذشته با تمام اهمیت و آموختنیهایش و با تمام تأثیری که می تواند بر آینده داشته باشد، اتفاق افتاده است و هیچ نیروی بشری نمی تواند آن را دیگر بار و به گونه ای متفاوت بیافریند؛ ولی آینده در راه است و قسمت مهمی از آن به آنچه امروز میگذرد مربوط است. ما باید سهم فرزندان این سرزمین را از آینده جهان معلوم کنیم و برای این منظور، به عزمی ملی نیاز داریم. عزم جامعه را مجموعه مدیریت کشور هدایت می کند، لذا امر مدیریت مهم ترین مقوله ای است که باید برای رشد و تعالی فرهنگی، اقتصادی، صنعتی و سیاسی جامعه مورد توجه قرار گیرد.
تئوری و طراحی سازمان، شیوه ای از اندیشیدن در مورد سازمان و نیز کاربرد آن است. تئوری سازمانی»، با «رفتار سازمانی» دو مقوله متفاوت ولی مکمل یکدیگر هستند. در تئوری سازمانی در سطح کلان به سازمان توجه می گردد و سازمان به عنوان یک واحد مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته و به محیط و روابط بین گروهی نیز توجه می شود. در رفتار سازمانی در سطح خرد به سازمان توجه شده و افراد درون سازمان، در کانون تجزیه و تحلیل قرار میگیرند. تئوری سازمانی به معنای جامعه شناسی استان ها و رفتار سازمانی به معنای روان شناسی سازمانهاست.
