جرایم علیه تمامیت جسمانی از زمره جرایم خشونت آمیز می باشند. این جرایم عليه جسم و جان، یعنی علیه آنچه که برخلاف مال) تنها دارایی واقعی انسان و جزئی از وجود اوست، ارتکاب مییابند. از این رو، از قدیم الایام در نظام های حقوقی مختلف مجازات های سنگینی برای مرتکبان این دسته از جرایم پیش بینی شده است. این سخت گیری در قانون حمورابی، به عنوان قدیمی ترین قانون مدون بشر که سابقه ای چهار هزار ساله دارد، در شریعت موسی (علیه السلام، و سایر ادیان، در قوانین حاکم در تمدن های قدیمی (مثل ایران و روم باستان) و نیز در قوانین امروزین کشورها مشاهده می شود.
بدیهی است، هرگاه صدمات وارده به مرگ قربانی بیانجامد، به ویژه آنجا که مرتکب چنین نتیجه ای را به طور مستقیم یا غیرمستقیم قصد کرده باشد، بر شناعت و زشتی عمل افزوده می شود، و برچسب قاتل بر پیشانی مجرم نقش می بندد. قتل، انسان را از عزیزترین دارایی وی، یعنی حیات، محروم می سازد، و تنها جرمی است که صدمه ناشی از آن غیرقابل جبران است. حتی در صدمات جسمانی دائمی، قربانی ادامه حیات می دهد و چه بسا، با دریافت غرامت قابل توجه، بتواند زندگی شاد و پرثمری را در پیش گیرد. لیکن، مرگ صدمه نهایی و غیرقابل جبران است و آثار آن نه تنها بر خود شخص بلکه بر دوستان و خانواده وی و حتی بر جامعه قابل توجه می باشد.