نیم ساعت، فقط نیم ساعت کل زمانی بود که مرد جوان در اختیار داشت تا ناهارش را در اتاق نقلی اش - که ضمنا اتاق شخصی اش هم محسوب می شد - بخورد. جایی که بر اثر شلوغی و تراکم خرت و پرت ها، کوچکتر و تنگ تر شده بود. او معمولا غذایش را که ساندویج یا تکه ای پیتزا بود دو لقمه یکی و سراسیمه فرو می داد تا بقیه ی وقتش را صرف کار مورد علاقه اش یعنی مطالعه کند.
کتاب پیرمرد و دریا را با دست های سیاه و روغنی اش برداشت. از وقتی فهمیده بود ارنست همینگوی نویسنده ی محبوبش صفحه ی اول این رمان را پنجاه و هفت بار نوشته حسابی مریدش شده بود. خودش هم دلش می خواست نویسنده شود. حتی اولین فصل رمانش را هم بیست باری بازنویسی کرده بود، ولی هیچ وقت مثل بت محبوبش نه مشهور شده بود و نه توانسته بود ثروتی به هم بزند. بنابراین چه فایده ای داشت که رمانش را تمام و ناشری برایش پیدا کند؛
وانگهی بعد از این در و آن در زدن های بیهوده و دود شدن ۲۵ هزار دلار بی میلیونر دست از پا درازتر تصمیم گرفته بود بیاید و در پمپ بنزین