روان‌درمانیِ تحلیلیِ کارکردی (FAP) یکی از درمان‌های موج سوم است که با تکیه بر اصول رفتاردرمانی رادیکال رویکردی یکپارچه اتخاذ کرده است. این شیوه درمانی مبتنی بر پنج قانون است که عبارت‌اند از: آگاه بودن به رفتارهای بالینی مرتبط، فراخوانی رفتارهای بالینی مرتبط، تقویت طبیعی بهبودهای مراجع، مشاهده اثرات رفتار درمانگر که بالقوه تقویت‌کننده هستند، و ارائه تفسیرهای تحلیلی کارکردی و تعمیم‌دهیِ بهبودهای مراجع. سه قانون نخست که از آنها به‌عنوان آگاهی، شجاعت، و عشق درمانگرانه تعبیر می‌کنند نقش بسزایی در ایجاد رابطه پرشور و صمیمانه بین مراجع و درمانگر ایفا می‌کنند. در این شیوه درمانی رابطه مراجع- درمانگر به‌عنوان عاملی اساسی در دستاوردهای درمان مطرح می‌شود و مورد توجه قرار می‌گیرد. مفروضه محوری تغییر بالینی در FAP پاسخ‌دهی همایند درمانگر به مراجع و استفاده از تقویت طبیعی برای شکل‌دهی به رفتارهای مراجع است که در درون جلسه درمان روی می‌دهند. این رفتارهای درون جلسه را رفتارهای بالینی مرتبط می‌نامند که در تدوین مفهوم‌سازی مورد و بررسی پیشرفت‌های مراجعان اهمیت زیادی دارند. درمانگران روان‌درمانی تحلیل دغدغه‌ای بیش از درمان علامتی مراجع دارند آنان به دنبال این هستند که استعدادها و توانمندی‌های مراجعان را برای هدفی جهانی و انسانی پرورش دهند و مراجعان را بر می‌انگیزند تا برای مشارکت در ساختن جهانی بهتر و مسالمت‌آمیزتر توانایی‌ها و علایق خود را به‌کار گیرند.
