کتاب راهنمای پیشگیری از آسیب پاراتیراندازی با کمان

تیراندازی با کمان یکی از قدیمی‌ترین ورزش‌های پارا بوده و تاریخ آن نزدیک به آغاز شکل گرفتن ورزش‌های پارا است. اولین مسابقه پاراتیراندازی با کمان توسط دکتر لودویگ گوتمن در 28 ژوئیه 1948 در بیمارستان استوک مندویل2 در باکینگهام شایر3 بریتانیا برگزار شد. روند شکل‌گیری ورزش‌های پارا به سرعت رشد کرد و تا سال 1952 بیش از 130 رقیب بین المللی وارد بازی‌ها شدند و در نهایت این بازی‌ها به آنچه امروزه به عنوان پارالمپیک شناخته می‌شود، تبدیل شد. فعالیت رشته تیراندازی با کمان از بازی‌های پارالمپیک۱۹۶۰ رم به طور رسمی به فهرست مسابقات پارالمپیک اضافه شد. فعالیت این رشته در ایران نیز از سال ۱۳۷۳ آغاز شد و اولین اعزام در سال ۱۳۷۴ و به مسابقات جهانی انگلستان، پس از برگزاری اولین دوره مسابقات قهرمانی کشور صورت گرفت.
تیراندازی با کمان تطبیقی یا پاراتیراندازی با کمان در جامعه ورزشی پارا از محبوبیت زیادی برخوردار است زیرا به ورزشکاران دارای اختلال در هر سطحی اجازه می‌دهد تا بتوانند در سطوح بالای این ورزش شرکت کنند. تیراندازی با کمان، ورزشی با استفاده از کمان برای پیش راندن تیر است و بر دقت، تمرکز و تکنیک تأکید دارد. کمانداران با ضربه زدن به یک هدف با تیر از مسافت‌های تعیین شده، از نظر دقت ارزیابی می‌شوند.
ورزش‌های پاراتیراندازی فرصت‌های بسیار خوبی برای مشارکت افراد دارای معلولیت فراهم می‌کند. افراد دارای معلولیت که غالباً با حداقل اصلاحات و تجهیزات تطبیقی روبرو هستند، می‌توانند در سطح بالایی با افراد سالم رقابت کنند. رشته‌هایی ورزشی مانند تیراندازی با کمان، تپانچه، تفنگ و..
نهادهای حاکمیتی بسیاری برای هر یک از ورزش‌های تیراندازی تطبیقی وجود دارند که هرکدام دارای قوانین طبقه‌بندی و قالب‌های رویدادی خاص خود هستند.

آنچه در کتاب راهنمای پیشگیری از آسیب پاراتیراندازی با کمان می خوانید :

مقدمه
حاکمیت ورزشی
سیستم کلاس‌بندی
کلاس‌بندی ورزش‌های ویلچری و سرپایی، آمریکا
تیراندازی با کمان پارالمپیک ایالات متحده
فدراسیون جهانی تیراندازی با کمان
ورزش‌های ویلچری و سرپایی، ایالات متحده آمریکا
بازی‌های پارالمپیک
همه‌گیرشناسی آسیب‌های ورزشی
نرخ بروز آسیب در بازی های پارالمپیک ریو 2016
نرخ بروز آسیب در بازی‌های پارالمپیک لندن 2012
ویژگی آسیب و عوامل خطر آن در پارا تیراندازی با کمان
ارزیابی عوامل خطر مرتبط با آسیب
ارزیابی پاسچر
نسبت قدرت ایزوکینتیک عضلات کمربند شانه‌ای
ارزیابی دامنه حرکتی مفصل شانه
ارزیابی پایداری تنه
استراتژی‌های پیشگیری از آسیب
آموزش
اصلاح پاسچر
بهبود الگوی تنفسی
تمرینات پایداری مرکزی یا پایداری عصبی-عضلانی پویا
بهبود دامنه حرکتی
حفظ قدرت ساختار عضلانی گلنوهومرال و کتفی-سینه‌ای و تأکید بر پایداری پویا و کنترل عصبی-عضلانی