مقدمه زنجیره تأمین خدمت تبدیل به بخش اساسی و جدایی ناپذیر از طراحی زنجیره تأمین شده است. عنصر خدمت در کسب و کار، به طور فزاینده ای برای شرکت های فعال در تولید اهمیت دارد. این روند، شرکت ها را به تلاش در جهت تمرکز بیشتر بر جنبه خدمت در ارانه محصول پیشنهادی سوق می دهد (فنگ و همکاران، ۲۰۰۸).
شرکت های طراحی و تولید ماشین آلات در حال معرفی سیستم های نظارت از راه دور برای ارتقای کارکرد محصولات، از یک محصول فیزیکی با محصولی شامل ویژگی های اطلاعاتی و خدماتی هستند. با انجام چنین کاری، آنها خود را به دارایی مشتری مرتبط نموده و به عملیات مشتری نزدیک تر می شوند. چنین رویکردی، امکان ارتباط دارایی های مشتری و کوتاه کردن فاصله بین عملیات یک شرکت تولیدی و مشتریان آن را ممکن می سازد. به منظور دستیابی به این هدف، قابلیت های جدیدی مورد نیاز است. این قابلیت ها محدود به فناوری تولید نبوده بلکه درک چگونگی انجام مؤثر عملیات مرتبط با مشتری را نیز در بر می گیرد. تمرکز تحویل و تغيير از محسوسات به نامحسوسات به صورتی است که سیستم های محصول خدمت، بسته های محصول یکپارچه را پیشنهاد میدهند. پیشتاز این توسعه، شرکت های غربی هستند که با رقابت شدید از سوی کشورهای با هزینه پایین (LCC مواجه اند. از آنجا که رقابت روی هزینه ممکن است الزاما یک استراتژی عملی و با موفق نباشد، رویکردهای پیشرفته تر مبتنی بر فناوری مورد نیاز است.
