داستان کوتاه «شازده را قطار زد» نوشتهی «عبدالله سلامی» روایتی مستندگونه از محلات اهواز قدیم در دو دههی 30 و 40 هجری شمسی است. در آن دوره نخستین منازعات جدی و عملی میان ظهور دوران جدید با تحمیل نابهنگام انقلاب صنعتی غرب رخ داد که به بهرهبرداری از منابع انرژی فسیلی مانند نفت خام معطوف بوده است... نمادهایی مانند پدیدههای شط، قطار و ریل، شازده، حماد، پهلوان یدالله، کوسهها، طلا، اهواز قدیم و... هرکدام بهتنهایی و در کلاف یک مجموعه، بیان رئالیستی قصه را خلق و نمایندگی میکنند. راوی از تپش مرگ و سایر خسارتها و زیانها، بهطور محسوس و حتی مبالغهآمیز در یک بافت و ریتم تاویلی، قصه را پیش برده است. ازجمله شاخصهای اثربخش دیگر قصه که با معرفی شازده شروع میشود، روبهروشدن مخاطب با عنصر زن در بافت یک محیط با روابط بسته و محدود فارغ از هرگونه اراده است...