فعالیتهای بشری با سرعت بی سابقه ای موجب تغییر ترکیب هوای موجود در جو زمین است. اگر روند کنونی ادامه پیدا کند، این امکان وجود دارد که سیاره ما با یک "شوک" آب و هوایی روبرو شود. این واقعه در یک زمان کوتاه اتفاق نمی افتد که ما بتوانیم تغییرات ناشی از آن را فورا احساس کنیم. آب و هوا مثل یک موجود در حال انقراض نیست که ناپدید شود ویا به مانند یک راکتور خارج از کنترل منفجر شود. با این وجود خطر تغییرات سریع آب و هوایی در زمان ما در حال افزایش است. در این زمینه شوک مناسب ترین کلمه بنظر می رسد. این کلمه بیان کننده نتایج حاصل از این تغییرات در اقتصاد و محیط زیست است.
محدود بودن ذخایر فسیلی و همچنین آلودگی های ناشی از مصرف این سوختها موجب گشته تا در دو دهه اخیر موضوع محیط زیست و ابعاد سیاسی، اقتصادی و اجتماعی آن تدریجأ از محدوده مرزهای داخلی کشورها فراتر رفته و به عنوان یک مشکل بین المللی مطرح گردد. مواردی از قبیل بحران انرژی، گرم شدن زمین و جو، تخریب لایه ازن و شیوع آلودگیهای ناشی از استفاده بی رویه از منابع انرژی موجب گشته تا در کشورهای صنعتی از اوایل دهه ۱۹۷۰ قوانین جامعی جهت بهینه سازی مصرف انرژی در خصوص منطقی ساختن الگوی مصرف اعمال گردد.
امروزه مهم ترین هدف جوامع مختلف علاوه بر ادامه حیات فیزیکی، تأمین یا استمرار بخشیدن به یک توسعه پایدار است که به مدد آن قدرت مادی و توانایی های سیاسی و امکان بسط و اجرای طرح ها یا آرزوهای ملی مقدور گردد. طبیعتأ تداوم حیات بشر با کار و مصرف انرژی همراه است و بنابراین شناخت عوارض ناشی از منابع مختلف تولید انرژی می تواند راه حل مناسب و محتمل برای برخورد با این مسئله را در بر داشته باشد.
توسعه پایدار" عبارت است از توسعه ای که احتیاجات نسل امروز را بدون صدمه زدن به توانایی تأمین نیازهای نسل های آینده برآورده نماید. روند توسعه کنونی منجر به آلودگی و نابودی منابع آب، خاک و هوا گشته و موجب تغییرات اقلیمی وسیعی در حوزه زندگی بشری می گردد.
فلسفه طراحی پایدار مبتنی بر تأمین و تعدیل احتياجات و نه صرفا خواسته های بشری بر اساس ظرفیت های فرهنگی و طبیعی محیط زیست است. بنابراین طراحی پایدار، تأثیرات سوء بر محیط زیست، تولید و مصرف انرژی و مصالح را به حداقل ممکن می رساند. در شرایط ایده آل، در صورت ضرورت توسعه، طرحی پایدار است که بتواند بر اساس مصالح طبیعی موجود در منطقه شکل گرفته و انرژی مورد نیاز خود را از طریق منابع تجدید شونده طبیعی تأمین و ضایعات و مواد دورریز تولید شده را تدبیر نماید.