کتاب مقدمه ای بر فلسفه نظریه های مدیریت دولتی

فصل دوازدهم مدل عقلایی سایمون و نقش آن در نظریه سازمان دولتی مورد بحث قرار می گیرد. استدلال می شود که آیا برای مطالعه مدیریت دولتی باید رفتار اداری را در قالب تصمیم های مدیریت در نظر قرار دارد، یا این که رفتار در سازمانهای دولتی عقلانیت موردنظر سایمون را بر نمی تاباند.

در فصل سیزدهم، تییر تلاش می کند بحثی پیرامون فراتر رفتن از سلسله مراتب و عینیت در مدیریت دولتی مطرح کند. در این فصل تییر ذات نظریه سازمان (نحوه به تصویر کشیدن سازمان به سبک عینیت گرای اثباتی) را تجلی نوعی شناخت شناسی میداند. به عبارت دیگر تییر مدعی است نظریه سازمان فعلی نوعی تولید روش را جایز میشمارد که وضع موجود را به نفع صاحبان قدرت که سلسله مراتب تحلیل آنهاست حفظ می کند. چون پارادایم اثبات گرا ادعا می کند، واقعیتها در عالم واقع وجود دارند چه شما از آن اطلاع داشته باشید، چه نداشته باشید، صرفا منتظر هستند که شما به عنوان انسان آنها را کشف کنید و در این راستا، اراده انسان را نادیده می گیرد، بنابراین دانش تولیدی از این منظر به حفظ وضع موجود کمک می کند. یعنی قایل به جهان شمولی دانش تولیدی است که بر اساس آن همگان نمی توانند به آن روش دسترسی پیدا کنند. در این محفل دانشی، فرادست و فرودست وجود دارد. تییر تلاش می کند با طرح سبک دیگری برای تولید، دانش گامی فراتر از عینیت اثبات گرایی و سلسله مراتب که کاربرد عملی روش عینی اثباتی در سازمان است بردارد. در این راستا مدعی است عینیت و سلسله مراتب یکی هستند. برای جایگزینی ذهنیت به جای عینیت باید به ساختار غیر سلسله مراتبی نظامند روی آورد. فصل چهاردهم برای کمک به بحث تییر مطرح می شود. پدیدار شناسی یکی از مبانی پارادایمی نظریه پردازی است که با اتکا به شیوه های پژوهش کیفی دانشی تولید می کند که نمادهای عملی آن در سازمان و گفتمان های سازمانی متجلی می شود تا سلسله مراتب و دستوردهی. به عبارت دیگر، دانش تولیدی از منظر پدیدارشناسی سلسله مراتب را تجویز نمی کند، بلکه روابطه متقابل بین انسانها را توصیه می کند که سازمانهای غیر سلسله مراتبی آن را بر می تابانند. فصل پانزدهم اگر چه بیشتر صبغه عملی دارد ولی آثار ضمنی خاصی برای نظریه پردازی در حوزه مدیریت دولتی دارد. این فصل آینده مدیریت دولتی را به نحوی روان و قابل فهم همگان ترسیم می کند.