پیشینه پارچه بافی در ایران به هزاره های پیش از میلاد می رسد و طی سده های تاریخی روند صعودی داشته است. رشد پارچه بافی در الياف مصرفی، تکنیکهای بافت و شش اننلزی قابل تامل و بررسی است. کاربرد الیاف گیاهی مانند نان و الیاف حیوانی مانند پشم و سپس ابریشم کاربرد دارهای افقی و سپس عمودی پارچه بافی، به کاربری نيش هندسی و سپس نقش اندازی های پیچیده تر. بافت پارچه با جنسبت های متفاوت و درجات متنوع مرغوبیت، همگی گویای رشد صنعت بافت پارچه در ایران است. پارچه های ایرانی نشانی از جمله اقتدار. شکوه مردان و زنان و نمودی از مذهب، فرهنگ و اعتقادات و البته گویای میزان پیشرفت صنعت نساجی وقت است. در این بخش از کتاب کاربرد نقوش انسانی در پارچه های عصر ساسانی تا پایان عصر سلجوقی مورد مطالعه قرار می گیرد. احتمالا تنها دست بافته با نقوش انسانی در پیش از ساسانیان، فرش پازیریک باشد.