کتاب نیروی حال

جای تعجب نیست که «نیروی حال» بیش از 16میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته است و به بیش از 30 زبان خارجی ترجمه شده است. این کتاب بسیار بیشتر از اصول ساده و عوامانه، خوانندگان را به سفری معنوی و الهام‌بخش می‌برد تا خود واقعی و عمیقشان را بیابند و به نهایت رشد شخصی و معنویت برسند: کشف حقیقت و نور. اکهارت تول در فصل اول کتاب، خوانندگان را با روشنگری و دشمن طبیعی‌شان یعنی ذهن آشنا می‌کند. او خوانندگان را با نقششان به‌عنوان خالق درد آشنا می‌کند و به آن‌ها نشان می‌دهد که چگونه با زندگی کامل در زمان حال، هویتی بدون درد داشته باشند. این سفر هیجان‌انگیز است و در طول مسیر، نویسنده به ما نشان می‌دهد که چگونه می‌توانیم به جوهر فناناپذیر وجودمان، یعنی زندگی واحد ابدی و همیشه حاضری که فراتر از شکل‌های بی‌شمار زندگی است، متصل شویم. این کتاب نشان می‌دهد که تنها پس از بازیابی آگاهی از هستی، رهایی از ذهن و زندگی در لحظه حال، روشنگری وجود دارد. پیام اکهارت تول ساده است: زندگی در زمان حال واقعی‌ترین راه برای رسیدن به شادی و روشنگری است.

بخشی از کتاب:

رهایی از زمان، یعنی رهایی از نیازِ روانی به گذشته برای ساختنِ هویتِ خویش و نیازِ روانی به آینده برای تحققِ آرزوها. رهایی از زمان، دگرگونیِ بنیادیِ آگاهیِ توست. بعضی وقت‌ها، این دگرگونی یکباره و برای همیشه اتفاق می‌افتد. این دگرگونی، معمولاً به دنبالِ رضا دادن به مشیتِ هستی در بحبوحه‌یِ درد و رنج‌های جدی رُخ می‌دهد. البته، بیشترِ آدم‌ها برای تحققِ این دگرگونی در وجودشان، باید بکوشند. وقتی که هنوز در ابتدای مرتبه‌یِ تجربه‌یِ بی‌زمانیِ آگاهی هستی، مدام بینِ لحظه‌یِ حال و زمان در رفت‌وآمد هستی. ابتدا درمی‌یابی که توجه‌تو خیلی کم به زمانِ حال معطوف است. اما دانستنِ همین نکته که حضور نداری، موفقیتِ بزرگی ا‌ست. این دانستن، حضور است ـ گرچه، به لحاظِ زمانِ ساعتی، چند لحظه‌ای نپاید و باز ناپدید شود. در همین رفت‌وآمد‌هاست که به‌تدریج می‌فهمی که باید توجه خود را از گذشته و آینده برگیری و به لحظه‌یِ حال معطوف کنی. اگر درک کنی که لحظه‌یِ حال را از دست داده‌ای، اقامتِ تو در لحظه‌یِ حال افزایش خواهد یافت. بنابراین، پیش از آگاهی و حضورِ جدی در لحظه‌یِ حال، مدام بینِ آگاهی و ناآگاهی و بینِ ساحتِ حضور و مرتبه‌یِ یکی‌انگاریِ خود با ذهن، در رفت‌و‌آمد خواهی بود. تو مدام لحظه‌یِ حال را گم و بعد آن را پیدا می‌کنی. سرانجام، حضور، مقامِ دائمِ تو می‌شود. برای بیشترِ آدم‌ها، تجربه‌یِ حضور هرگز رُخ نمی‌دهد یا هنگامی رُخ می‌دهد که دچارِ مصیبتی عظیم شده باشند. بسیاری از آدم‌ها بینِ آگاهی و ناآگاهی در رفت‌وآمد نیستند، بلکه بینِ سطوحِ مختلفِ ناآگاهی در رفت‌و‌آمد هستند.