چرا با بعضی آدم‌ها از همان برخورد اول احساس راحتی می‌کنیم، اما با بعضی دیگر حتی پس از سال‌ها آشنایی نمی‌توانیم رابطه‌ای عمیق بسازیم؟ آیا صمیمیت و اعتماد نتیجه‌ی شباهت‌های شخصیتی و کشش اولیه‌اند یا می‌توانیم در شکل‌گیری آن‌ها نقش فعال‌تری داشته باشیم؟ آدام گرانت در کتاب وایب سراغ یکی از پرسش‌های مهم روابط انسانی می‌رود: چه چیزی باعث می‌شود آدم‌ها با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و چگونه می‌توان این ارتباط را به رابطه‌ای معنادار و ماندگار تبدیل کرد؟ او با تکیه بر پژوهش‌های روانشناسی و علوم رفتاری و مثال‌هایی از زندگی شخصی و حرفه‌ای افراد، برداشت‌های رایج درباره‌ی صمیمیت، اعتماد و احساس تعلق را بررسی می‌کند. در نگاه معمول، جور شدن با دیگران اغلب به چیزی نامرئی به نام «شیمی» نسبت داده می‌شود؛ انگار ارتباط یا از همان ابتدا شکل می‌گیرد یا قرار نیست هیچ‌وقت شکل بگیرد. گرانت این تصور را به چالش می‌کشد و نشان می‌دهد که کیفیت ارتباط همیشه به شباهت آدم‌ها یا نخستین برخوردشان وابسته نیست. گاهی تفاوت‌ها می‌توانند زمینه‌ی شناخت بهتر یکدیگر را فراهم کنند و رابطه‌ای که در ابتدا معمولی به نظر می‌رسد، به‌تدریج عمق پیدا کند. وایب فقط درباره‌ی پیدا کردن افرادی نیست که با آن‌ها احساس نزدیکی می‌کنیم؛ درباره‌ی یادگیری مهارت‌هایی است که به ایجاد این نزدیکی کمک می‌کنند. چگونگی شکل‌دادن به اعتماد، مدیریت سازنده‌ی اختلاف‌ها، بهبود گفت‌وگو و فراهم‌کردن فضایی برای همکاری و احساس تعلق، از موضوعاتی است که در این کتاب مورد توجه قرار می‌گیرد. این کتاب برای کسانی که می‌خواهند روابط شخصی، خانوادگی و کاری خود را بهتر درک کنند، فرصتی فراهم می‌کند تا به جای تکیه‌ی صرف بر حس اولیه، نقش رفتارها و انتخاب‌های خود را در شکل‌گیری ارتباطات انسانی جدی‌تر بگیرند.
