کتاب گنجینه‌هایی از هنر ایرانی: کلاه فرنگی: روایتی از لباس ایرانی در گذاری از سنت به مدرنیته

کتاب کلاه فرنگی روایتی از لباس ایرانی د رگذاری از سنت به مدرنیته به قلم آرزو اسکندری نگاشته شده است. در معرفی کتاب نیز آمده:
ایران در طول تاریخ چند هزار ساله، دارای فرهنگ پوششی بسیار غنی است که هر مقطع تاریخ، محمل پژوهش و کاوش است؛ اما در دوارن قاجاریه است که ماهیت لباس ایرانی دستخوش تغییرات می‌شود، به طوری که شکافی عمیق در شناخت هویت اجتماعی و فردی پدیدار گشت که می‌بایست  مدرنیته را از عوامل ایجاد این شکاف دانست. با این تعبیر در دو سوی این شکاف، نظام پوشاک از هم گسیخته می‌شوند: نظام سنتی و نظام مدرن پوشاک. در وضعیت سنتی رنگ و طرح و اجزای لباس معنادار بود در حالی که از دوره مدرن ازپوشاک‌ معنازادیی شد و قراردادهای دیگر در آن تعیین‌کننده شد؛ به عبارتی فرآیند مدرنیته در نظام پوشش، کارکرد لباس را تغییر داده است و توانست تا حدودی موجب معنازادیی از لباس گردد و با گذار از سنت به مدرنیته، شاهد هجوم قراردادهای پوشش هستیم، که به سرعت بارور و فارغ می‌شود. از این‌رو در بررسی مد و تحولات فرهنگی پوشش ایرانی، بررسی دوران گذر ایران به سنت مدرنیته، یعنی عصر قاجار بسیار حائز اهمیت می‌باشد. هدف این کتاب واکاوی و بررسی لباس ایرانی است به امید آن‌‌که بتوان مجدد الگوهای اصیل خودمان را بازسازی و احیا نماییم، هویت و فرهنگ‌های ارزشی پوششمان را به یاد آوریم تا وامدار فرهنگ‌های دیگر نباشیم. 
برشی از کتاب
لباس قاجارین در این کتاب موضوع محوری بحث ماست، و به شکلی مفصل به انواع و اقسام آن اشاره خواهد شد. این لباس‌ها در تداوم سنت لباس دوران پیشین خود بود و وامدار فرهنگ پوشش در دوران صفویه، زیرا دوران صفویه دوران احیای سبک‌های بومی ایرانی است؛ بنابراین ابتدا نگاهی گذار به پوشاک دوران پیشین داشته و سپس به بحث اصلیمان می‌پردازیم. از ویژگی های بازرلباس صفویان استفاده از پارچه‌های مجلل و پر نقش و نگار بود. دوران صفویه «دوران طلایی»  پارچه‌بافی ایران است و پژوهشگران بسیاری بر سر این موضوع متفق آلقول هستند. به لحاظ فرمی لباس صفویان بلند و یکسره و در ناحیه‌ی کمر چسبان بود؛ جلوی لباس‌باز بودکه با دکمه‌هایی بسته می‌شد و دارای آستین‌های بلند و فراخ بود؛ عمامه‌ی صفویان به نشانه‌ی احرتام آنها به اسلام به دور سر پیچیده می‌شد و عمامه‌ی شاه و شاهزادگان و درباریان مزین به جقه‌ی جواهرنشان بود. پوشاک دورانافشاریه و زندیه نیز تفاوت چندانی با دوران صفویه نداشت مگر کاسته‌شدن از تجملات که این موضوع نیز با توجه به روحیه‌ی ساده‌زیست کریمخان‌زند بدیهی به نظر می‌رسد. قاجاریان نیز در اویل سلطنت و تا پیش از ورود مدرنیته به ایران از چنین اسلوبی تبعیت می‌کردند، در این دوران با برقرار‌شدن آرامش نسبیس در اوضاع سیاسی جامعه، تجملات بسیاری با لباس ها همراه شد. دربار فتحعلی شاه از این منظر زبانزد بوده است.