مخاطره در مفهوم گسترده شامل سوانح طبیعی، فناوری و یا با منشأ انسانی است که منجر به خسارت مالی، جانی و زیست محیطی بر اجتماعات انسانی و سکونتگاه های آنها می شود، به طوری که امکانات و منابع موجود توان مقابله با آن را نداشته باشند. برنامه توسعه سازمان ملل، حوادث و رویدادهای ژئوفیزیکی، جوی و آب و هوایی
هیدرولوژیکی) را که نیروی آنها باعث خسارات، تلفات و ضرر و زیان شود، مخاطرات طبیعی تعبیر می کند. شکل گیری مخاطرات طبیعی متکی به حوادثی است که در طبیعت رخ می دهد. در این میان انسان نیز می تواند با تأثیر گذاری بر این حوادث در وقوع آنها مؤثر باشد، اما به طور کل شرایط محیط طبیعی زمینه ساز شکل گیری آنها هستند. مخاطرات طبیعی با توجه به اینکه ممکن است نتایج طولانی مدت و حتی برگشت ناپذیر داشته باشد، بر ساختارهای اقتصادی و اجتماعی و محیط زیست مناطق آسیب دیده تأثیر می گذارند. براین اساس مدیریت مخاطرات به عنوان یکی از اهداف اساسی در فرایند برنامه ریزی و مدیریت محیطی و انسانی می باشد. لازم به ذکر است که تاکنون رویکرد اصلی مدیریت مخاطرات مبتنی بر کاهش آسیب پذیری ریسک بوده است. اما در شرایط و رویکرد جدید مدیریت مخاطرات تأکید بر افزایش سطح تاب آوری و تحمل پذیری اجتماعات انسانی (شهر و روستا در برابر مخاطرات می باشد، زیرا افزایش تاب آوری همراه با کاهش آسیب پذیری و افزایش توان برگشت پذیری به شرایط عادی می باشد، بنابراین چرخش رویکرد در مدیریت بحران از کاهش آسیب پذیری به افزایش تاب آوری از تحولات مفهومی دهه حاضر می باشد.
این کتاب در پنج فصل تدوین شده است تا به لحاظ نظری پایه های علمی مدیریت مخاطرات و تاب آوری اجتماعات محلی به تبیین شود. امید است کتاب حاضر به عنوان منبع سودمندی در دسترس اساتید، دانشجویان، برنامه ریزان، مدیران، محققان و همچنین دانش پژوهان در حوزه های مدیریت مخاطرات طبیعی و انسانی، مجموعه علوم جغرافیایی (جغرافيا و برنامه ریزی روستایی، جغرافیا و برنامه ریزی گردشگری، جغرافیا و برنامه ریزی شهری، آمایش، برنامه ریزی منطقه ای، اقلیم شناسی، ژئومورفولوژی)، | محیط زیست و منابع طبیعی در سطوح کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری قرار گیرد.
