باران زندگی را ترنم موزون و خوش آهنگی نمی بیند ، چراکه میداند در پس نقاب نقره فام زیستن حفره‌های پنهانی است که او تا آن لحظه از آنها جان سالم به در برده بود . او خشم، ترس ، درماندگی، بی پناهی، و آشفتگی را آنگونه که حقیقی است با تمام وجود لمس کرده و در جستجوی رهایی و بدست آوردن آرامش به ناگاه در برابر چشم انداز تازه‌ای متوقف می شود.... حال چگونه عشق را درمیان حرفهای رنگین بشناسد ، تأمل کند ، یا به راهش ادامه دهد !!
