نقش پرنده یکی از کهن ترین نقوشی است که انسان در تزیینات به کار برده است. او می دید این موجودات زیبا از قدرتی برخوردارند که در هیچ یک از حیوانات جهان قابل مشاهده نیست. آنها می توانند با پرواز به آسمان یعنی بھی کسی که برای پسر، پر از رمز و راز بوده و هست ، حرکت کنند. در آسمان، خورشید و ماه و ستارگان ، رعد و برق، باد و باران و عواملی بود که انسان را به تفکر و وحشت وامی داشت و انسانهای اولیه به علت بی اطلاعی از مظهر طبیعت ، آنها را از مسایل ماوراء الطبیعه و فوق بشری می دانستند و پرندگان که می توانستند با پرواز خود به این آسمان به جایگاه خدایان نزدیک شوند، موجوداتی مقدس بودند که از احترام و منزلت خاصی برخوردار بوشه، علاوه بر آن، قدرت پرندگان، چه در پرواز، چه در شکار و چه در شنا، برای او قابل تحسین بود. آنچه مسلم است بیشتر، پرندگانی مورد توجه قرار گرفتند که به او نزدیک تر و در زندگیش مؤثرتر بودند انسانهای پیش از تاریخ، همیشه نزدیک آب که مایه آبادانی است مجتمع می شدند و پرندگان وابسته به آب را بیشتر می دیدند به همین جهت ،
نقوش پیش از تاریخ معمولا از انواع آنهاست، و بعضی از پرندگان به علت امتیازی خاص از اهمیت بیشتری برخوردار بودند. عقاب پرنده ای نیز پرواز و قدرتمند و پرندگان آبزی به علت قدرت مانور در آب و زاغ به علت قدرت تحمل سختیها و عمر طولانی، بیشتر مورد توجه بودند
در دوره هایی که انسان پراکندگی بیشتری در شهرها و روستاها داشت نقش پرندگانی دیده می شد که پراکندگی بیشتری داشتند هر پرنده ای به جهتی در بین پرندگان ممتاز است، طاووس از جهت زیبایی، عقاب از حیث قدرت، بعضی در قدرت پنجه، عده ای در قدرت پرواز و انسان که همیشه به دنبال برترین بوده است در اساطیر و در ذهن خود پرندهای را خلق می کند که تلفیقی از خصوصیات برتر هریک از پرندگان است این پرنده در ادوار مختلف به نامهای میش مرغ، سیمرغ و عنقا معروف بوده است. به این ترتیب نماد پرواز و تصویر پرنده به عنوان تزیین و تکریم پر کلية آثار او متجلی شده و این نقش مورد توجه و احترام قرار گرفته است. هنر ایران دوره ساسانی در بردارنده نقوش و نمونه های بسیاری از حیوانات وحشی، پرندگان و موجودات افسانه ای و مظاهر گوناگون و تصاویر گلها و گیاهان است.
