چندین قرن است که میدانیم محیط زیست سالم برای بقا و سلامت انسان
ضروری است. آلودگی محیط زیست با فلزات سنگین، میکروارگانیسم
)ریزموجودها(، عوامل فیزیکی و برخی ترکیبات آلی می تواند سبب بیماری های
شدید و یا مرگ شود. ارتقا کیفیت بهداشتی آب، غذا، شیر، کاهش ازدحام
فیزیکی، تغذیه ی بهتر و ایجاد حرارت مرکزی با استفاده از سوخت های
پاکیزه از جمله راهبردهایی است که در پیشرفت های چشمگیر قرن بیستم
در زمینه ی بهداشت عمومی حاصل شده است. معضل های بهداشتی ناشی از
تخریب محیط زیست در 20 تا 30 سال اخیر به شدت تغییر کرده است. تا پیش
از این، مشکالت از نظر تأثیر، محلی و از نظر زمانی کوتاه مدت بود. بسیاری
از مشکلات زیست محیطی امروز مانند بارانهای اسیدی، آلودگی شدید هوای
شهرها با گاز اُزن و آلودگی دریای مدیترانه از نظر دامنه، هم منطقه ای و هم
بین المللی است. تنها در آمریکا صدمیلیون نفر در دوره های مختلفی از سال
مقادیر خطرناکی گاز اُزن را استنشاق میکنند. باران های اسیدی پیوسته به
جنگلها و اکوسیستم های آبی تمام قاره ها آسیب میرساند. از بین رفتن لایه ی
اُزن استراتوسفر که ما را در برابر اشعه ی فرابنفش خورشید محافظت میکند و
تغییرهای آب و هوایی کره ی زمین ناشی از انتشار گازهای گلخانه ای به درون
جو، می تواند بر زندگی تمام آحاد بشر تأثیرگذار باشد. این مشکلات بلندمدت
زیست محیطی را نمیتوان به مدد فنآوری )تکنولوژی( به سرعت حل کرد.
اغلب، اثر آنها نامشخص است و سال ها بعد بروز میکند