انسانها از یک ساختار جسمانی منحصربفرد برخوردارند که آنها را قادر می سازد تا کشش جاذبه بایستند. انسان ها و حیوان ها برای حرکت کردن از نیروهای تماسی ای می کنند. تنه، بزرگترین بخش بدن انسان است که به طور متوسط ۴۳ درصد من. . تشکیل می دهد. سر و گردن، ۷ درصد و اندام های فوقانی، ۱۳ درصد وزن بدن انسان را می دهند. اندامهای تحتانی، ۳۷ درصد باقیمانده از کل وزن بدن را تشکیل میدهند. چهارچوب بدن انسان از یک قالب استخوانی تشکیل شده است. این استخوانها توسط رباطها در پیوندگاه هایی به نام مفاصل به هم متصل می شوند. ۲۰۶ عدد استخوان در بدن انسان وجود دارد. استخوان موجب تسهیل حرکت می شود و از بافت های نرم بدن حمایت می کند.
اسکلت بدن انسان برخلاف چارچوب ساختارهای دست ساز بشر، از قبیل آسمان خراش ها و پل ها، در صورتی که توسط عضلات اسکلتی به سمت بالا کشیده نشود، تحت اثر نیروی جاذبه فرو خواهد ریخت. در حدود ۷۰۰ عدد عضله وجود دارد که بر بخشهای مختلف اسکلت بدن انسان نیروی کششی وارد می کنند. این عضلات یا از طریق ساختارهای کابل مانندی به نام تاندون به استخوانها متصل می شوند یا از طریق صفحات پهنی از جنس بافت پیوندی به نام نیام به عضلات دیگر متصل می شوند. عضلات بدن انسان در حدود ۴۰ درصد از وزن بدن انسان را تشکیل میدهند.
عضلات اسکلتی بر استخوان ها نیرو وارد می کنند و از آنها به صورت اهرم برای بلند کردن وزنه یا تولید حرکت استفاده می کنند. اهرم، یک ساختار سخت است که حول نقطه ای به نام تکیه گاه چرخش می کند. در بدن انسان، هر یک از استخوانهای بلند، یک اهرم و مفصل مربوط به آن یک تکیه گاه را تشکیل میدهد. اهرمها قادرند تا جهت نیروی اعمال شده، میزان نیرو و سرعت حرکات تولید شده توسط نیرو را تغییر دهند. اصل اهرم در قرن سوم پیش از میلاد مسیح توسط ارشمیدس ارائه شد. علاوه بر این، کاربرد عملی اهرمها بر روی سنگ تراش هایی در کشورهای آشور و مصر نیز به نمایش در آمده است که این سنگ تراشها متعلق به دو هزار سال پیش از زمان ارشمیدس است. انواع اهرم های مشاهده شده در بدن انسان در شکل (۱-۱) به تصویر کشیده شده است. عضلات گردن که بر جمجمه نیرو وارد می کنند و حرکات فلکشن و اکستنشن سر و گردن را کنترل می کنند، یک اهرم نوع اول را تشکیل میدهند (شکل ۱-۱ الف).