جمله “سیستم عصبی-عضلانی” که در عنوان کتاب سیستم عصبی عضلانی (از زندگی در زمین تا علم زندگی در فضا) استفاده شده است، این نظر را منعکس میکند که دستگاه حرکتی انسان علاوه بر اسکلت استخوانی، عضلات اسکلتی را نیز در بر میگیرد که توسط سیستم عصبی-عضلانی (فعالیت نرون عصبی حرکتیِ مغز و نخاع شوکی، عملکرد استخوان و عضله را کنترل می کند) کنترل میشود. تاکید اصلی این کتاب بر یافته های اخیر ( 10-15 سال گذشته) از تحقیقات راجع به عضله اسکلتی طبیعی و سازگاری سیستم عصبی-عضلانی به عدم استفاده از عضله در علوم زندگی فضایی است که با استفاده از پژوهش های حیوانی (موش ها و رت ها)، آزمایشات انسانی بر روی زمین ( استراحت روی تخت که مشابه پرواز فضایی است)، و نتایج مداخلات فیزیکی مختلف بر روی ساختار، عملکرد، و مسیرهای سیگنالیگ سلول در پژوهش های عضله اسکلتی استفاده نشده بر روی زمین و پرواز فضایی واقعی (ایستگاه فضایی بین المللی، ماهواره زیستی)، اجرا می شود. این اتفاق منجر به نقطه نظرات و فرضیه های اساسی شده، و در آینده چشم اندازهای را برای کمک به یافتن پروتکل های فیزیکی بهینه، روشن میکند، که مناسب با پتانسیل استفاده کننده ها بوده و تقویت کننده ی مسیرهای سیگنالینگ کلیدی سلولی همچون نیتریک اکساید (NO) و Homer باشد. ممکن است بعضی از نظرات جدید که از مطالعات فضایی به دست آمده، تاثیراتی بر درک صحیح از کنترل و سازگاری عملکرد انسان بر روی زمین و فضا داشته باشد. در اینجا ما یک پروتکل مداخله ورزشی واحدی را در برابر آتروفی عضله اسکلتی در پی عدم استفاده، و اختلالات عصبی-عضلانی پیشنهاد کردیم، که از لرزش کل بدن استفاده میکرد و البته به جهت قابلیت اجرا برای جلوگیری از آتروفی در پی عدم استفاده، در دو مطالعه استراحت بر روی تخت در دانشگاه چاریتی برلین (تحقیقی با مسئولیت D. Felsenberg)، با همکاری نماینده فضایی اروپا (ESA)، نماینده فضایی آلمان (DLR)، و شریکان صنعتی ( Novotec Medical Inc., Pforzheim, Germany)، مورد آزمایش قرار گرفت.