کتاب موهبت شکست

فرزندپروری مـدرن با سطحی بی‌سابقه از حمایت‌گری افراطی تعریف می‌شود: والدینی کـه با یک تماس ساده، سراسیمه خـود را به مدرسه می‌رسانند تا تکلیف فـراموش‌شده‌ی فرزندش را به او برسانند، برای نمرات ناامیدکننده‌ی کارنامه با معلم وارد بحث می‌شوند، دوستی‌هـای فرزنـدانشان را سامان‌دهی می‌کنند و حتی در بازی‌هـای کـودکانه مـداخله دارند. همان‌طـور کـه جسیکا لاهی تـوضیح می‌دهـد، این والـدین اگـرچـه در ظاهـر، مسئولیت‌پذیر و دلسوز به نظر می‌رسند، امـا در عمل فرصت تجربه‌ی شکست ـ یا بهتر بگوییم فرصت یادگیریِ حل مشکلات ـ را از فرزندان‌خود می‌گیرند. در جهانی که موفقیت به هدف نهایی و تنها معیار ارزشمندی تبدیل شده، مفهوم شکست جلوه‌ای ترسناک و نگران‌کننده به خود می‌گیرد. ما در زندگی برای گریز از شکست، تمام تلاش خـود را به کار می‌گیریم، و وقتی پای موفقیت فرزندان‌در میان باشد، وسواس نبرد با شکست در مـا شدیدتر می‌شود. امـا آیا ممکن است شکست، همان چیزی باشد کـه فرزندانمان برای یادگیری و رشد واقعی به آن نیاز دارند؟ جسیکا لاهی، نویسنده، معلم و مادر، در کتاب موهبت شکست با شجاعت و دقت بـه این پرسش پاسخ داده و نشان می‌دهـد کـه چگونه می‌توان با تغییر نگرش خود نسبت به شکست، زمینه‌ی موفقیت‌های پایدار و معنادار را برای فرزندان فراهم کرد.

بخشی از کتاب

دعوتی به بازاندیشی در مفهوم موفقیت و شکست مـا بـه فـرزندان خود آمـوخته‌ایم کـه از شکست بترسند و به‌این‌تـرتیب، مطمئن‌تـرین و آشکارتـرین مسیر موفقیت را بر آنان بسته‌ایم. بی‌شک این وضعیتْ ناخواسته و برخاسته از نیت خیر ماست، اما در‌هر‌صورت مسئول پیامدهای آن همچنان خودِ ما هستیم. ما از سر عشق و با هـدف حفظ عـزت‌نفس فـرزندانمـان، هر دست‌انداز و مـانعی را از مسیر رشدشان برداشته‌ایم و امیدوار بوده‌ایم کـه این راه هموار، آن‌هـا را به موفقیت و شادمانی برساند. امـا متأسفانه با این کـار، آن‌هـا را از مهم‌تـرین درس‌هـای دوران کودکی محروم کـرده‌ایم. نـاکامی‌هـا، اشتباه‌هـا، محاسبه‌هـای نـادرست و شکست‌هـایی کـه از سر راه فرزندانمان کنار زده‌ایم، همان تجربه‌هایی هستند که می‌توانستند بـه آن‌ها بیاموزند چگونه در این دنیا شهروندانی خوش‌فکر، مصمم، مبتکر و انعطاف‌پذیر باشند.