این کتاب با رویکردی تحلیلی-تاریخی به بررسی تحولات، گسستها و گفتمانهای مؤثر بر هنر و معماری ایران در دوره زمانی دویست ساله اخیر (از قاجار تا امروز) میپردازد و برای دانشجویان، پژوهشگران و علاقهمندان به تاریخ هنر و معماری ایران منبعی ارزشمند محسوب میشود.
از مباحث کلیدی کتاب میتوان به بررسی بسترهای تاریخی، سیاسی و اجتماعی مؤثر بر تحولات هنر و معماری، تبیین گفتمانهای غالب در دوره قاجار، پهلوی و پس از انقلاب اسلامی، تحلیل گسستهای سبکی، مفهومی و کالبدی در معماری معاصر ایران، بررسی نقش مدرنیسم، سنتگرایی و رویکردهای التقاطی در گفتمان معماری، و ارائه خوانشی نو از جریانهای هنری و معماری معاصر ایران اشاره کرد. این کتاب با تکیه بر مستندات تاریخی و تحلیلهای نظری، به درک عمیقتر از مسیر تحول معماری و هنر ایران و ارائه چشماندازی برای آینده کمک میکند.
هنر ایران، از نظر پشتوانه نظری و حجم تولیدات و همچنین تنوع و بازتاب های آن در جهان و به ویژه کشورهای اسلامی و یا همجوار ایران؛ که روزی بخشی از ایران بزرگ بودند، همواره مایه شگفتی نظریه پردازان حوزه هنر در کشورهای مختلف بوده است. اندیشمندان بسیاری، فارغ از گرایش های فکری و عقیدتی با تشخیص وجوه تمایز هنر ایران و چگونگی تأثیرگذاری بر دیگر کشورها، همواره در جست و جوی ویژگی ها و رمز و رازهای آن بودهاند. وجود کتاب های مرجع در این زمینه و به ویژه در یکصد سال اخیر، گواهی بر این ادعا است. اما در طول سال های متمادی و با توجه به شرایط سیاسی، اجتماعی و فرهنگی و نیز برخورد با اندیشه هایی که قابلیت تأثیرگذاری فراوان بر شیوه حکومت و ایجاد فضایی برای گفتمان جدید را داشته اند، باعث گسست(ها) و گفتمان(هایی) در هنر ایران شده است.