کتاب چهل قانون ملت عشق

سنگی در دست می گیرید و به سمت آب روان پرتابش می کنید. شاید تأثیرش چندان نباشد. در محل برخورد سنگ با سطح رودخانه، موج کوچکی شکل می گیرد و بعد صدا پاشیدن آب در میان خروش رودخانه گم می شود. همین. حالا به سمت دریاچه ای سنگی پرتاب کنید. اثرش هم مشهود است هم دوام بیشتری دارد سنگ آب راکد را نا آرام می کند. در نقطه برخورد سنگ و آب، دایره ای شکل می گیرد و در چشم به هم زدنی بارها و بارها تکثیر می شود. کمی بعد موج هایی که با یک ضربه ی کوچک شکل گرفته بودند، بزرگ و بزرگ تر شده و در تمام سطح آب احساس می شوند. دایره ها فقط بعد از رسیدن به ساحل از پا می افتند و رنگ می بازند. رودخانه آن ضربهی سنگ را مثل آشوب دیگری در دل بستر پر همهمه اش می پذیرد. برای رودخانه عجیب نیست. غیر قابل کنترل نیست. ولی وقتی سنگی به سطح دریاچه می خورد، دریاچه دیگر هیچ وقت مثل گذشته اش نمی شود. چهل سال زندگی الا روبین اشتاین مثل آب راکد بود: یک سری عادت ها، نیازها و ترجیحات تکراری و قابل پیش بینی. گرچه از بسیاری جهات یکنواخت و معمولی بود ولی الا را دلزده نمی کرد. در بیست سال گذشته تک تک آرزوهایش، تمام دوستانش و همه تصمیماتش را از صافی زندگی مشترکش گذرانده بود. همسرش، دیوید، دندان پزشک موفقی بود که سخت کار می کرد و پول زیادی در می آورد. همیشه می دانست که ارتباط عمیقی باهم ندارند ولی به نظر الا لزومی نداشت ارتباط عاطفی در صدر اولویت های یک زوج باشد، آن هم زن و مردی که این همه مدت از ازدواجشان می گذرد. در ازدواج چیزهایی مثل درک متقابل، مهر و دلبستگی، دلسوزی و خداگونه ترین کاری که انسان می تواند انجام دهد، یعنی بخشش هم بود که بیش از احساسات آتشین و عشق اهمیت داشت. عشق بعد از همه ی اینها بود. مگر برای کسی که در دنیای فیلم ها و قصه های عاشقانه زندگی می کرد. دنیایی که قهرمانانش همیشه از چارچوب این زندگی بزرگ تر بودند و عشقشان چیزی از افسانه کم نداشت. اولین اولویت الا بچه هایش بودند. دختر زیبایی به نام ژانت داشتند که به کالج می رفت و

دوقلویی به نام های اورلی و ایوی. یک سگ گلدن رتریور دوازده ساله به نام اسیر ، مم داشتند که از زمان تولگی اش همپای پیاده روی های صبح الا و شادترین همسر اش بود