اندازه گیری عبارت است از نسبت دادن اعداد به افراد، اشیاء یا رویدادها به منظور کمی ساختن خصیصه های آنها بر اساس اصول و قواعد معين. به منظور اندازه گیری نیاز به ابزار یا وسیله ای است که به آن وسیله اندازه گیری می گویند. اندازه گیری یا به صورت مستقیم (اندازه گیری پدیده های فیزیکی مثل طول، عرض، ارتفاع و... یا اندازه گیری رفتارهای آشکار مثل تعداد دفعاتی که دانشجو سؤال می کند و ...) صورت می گیرد یا به طور غیر مستقیم (اندازه گیری پدیده های روانشناختی مثل هوش، خلاقیت، شخصیت، نگرش، انگیزش و ...). چون نمی توان پدیده های روانشناختی را به طور مستقیم اندازه گیری کرد، به ناچار از طریق نمونه ای از رفتارهایی که معرف آنها هستند، اندازه گیری می شود.
آزمون وسیله ای است عینی و استاندارد شده که برای اندازه گیری نمونه ای از رفتار فرد به کار می رود. مراد از عینی در این تعریف، یعنی روش اجرا، نمره گذاری و تفسیر نمرات باید به گونه ای باشد که نظر شخصی آزمونگران مختلف در آنها بی تاثیر باشد و مراد از استانداردشده، یعنی همسان کردن روش کار برای اجرا و نمره گذاری، تهیه جزئیات راهنمای اجرا، مدت اجرا، نحوه ارائه مثال ها، نحوه پاسخ به سؤال ها و .... به علاوه مراد از استانداردشده، یعنی تهیه هنجارها یعنی کارکرد متوسط یک گروه برحسب سن یا جنس، به منظور تعیین وضع نسبی آزمودنی در مقایسه با گروه هنجاریابی
بی تردید همه کسانی که در مدارس یا دانشگاه ها مشغول به تحصیل اند یا در آزمون های استخدامی شرکت کرده اند، تا اندازه ای با آزمون های آموزشی و روانشناختی آشنایی دارند . آزمون ها به گونه گسترده ای در مدارس، دانشگاه ها، مراکز خدمات روانشناسی و مشاوره، صنعت، ارتش و سازمانهای دولتی و خصوصی به منظور گزینش، مشاوره، شناخت مسائل روانی، راهنمایی و تعیین شغل به کار بسته می شوند.
-230x250.jpg "كتاب روان شناسی شخصیت (حوزه های دانش درباره ماهیت انسان)")
-230x250.jpg "کتاب مبانی روان شناختی افسردگی")
