کتاب «آواشناسی در قرآن» تألیف مشترک دکتر عبدالصاحب طهماسبی و دکتر علیرضا محمدرضایی، توسط نشر ادیان (انتشارات دانشگاه ادیان و مذاهب) در ۲۰۰ صفحه و قطع رقعی (شومیز، چاپ اول ۱۴۰۵) منتشر شده است . این اثر پژوهشی نوآورانه در ساحت اعجاز بیانی و زبانشناختی قرآن کریم است که با تکیه بر رویکرد «آواشناسی کاربردی»، چگونگی هماهنگی شگفتانگیز نظام صوتی و دلالتهای معنایی کلام وحی را واکاوی میکند .نویسندگان با نفی تصادفیبودن چینش الفاظ، سه رکن اصلی را در ساختار صوتی قرآن شناسایی کردهاند: «تناسب صوتی» (Harmony of Voice) که موجب گوشنوازی و اثرگذاری کلام الهی است؛ «تناسب صوت و معنا» (Onomatopoeia) که رابطه عمیق میان آوای حروف و بار معنایی واژگان را نشان میدهد؛ و «نظام هارمونیک فواصل قرآنی» که انسجام لفظی سورهها را تضمین میکند . کتاب با تحلیل نمونههایی از سورههایی نظیر «عادیات»، «نازعات» و «ذاریات» نشان میدهد که این نظامهای موسیقایی نه آرایهای جانبی، بلکه جزء تفکیکناپذیر معنای آیات هستند و میتواند برای مترجمان قرآن نیز در حفظ ظرافتهای صوتی متن راهگشا باشد.