خوانده، اگر از دعوایی که علیه او به راه افتاده آگاه شده و در آن شرکت نماید، به دعوای خواهان پاسخ می دهد و در این راه، معمولا ابزار یا ابزارهایی را بر می گزیند که در شکست خواهان کاراتر و به کار گیری آنها برای او دشواری کمتری داشته باشد؛ حتی، گاه، راهی را جستجو می کند که نه تنها خواهان را با دست تهی از میدان مبارزه بیرون کند، بلکه امتیاز قابل توجهی نیز از او بگیرد. برای گزینش درست هر یک از ابزارها و راههای مزبور، خوانده با وکیل او باید از قواعد و مقرراتی آگاهی داشته باشد که در بخش نخست کتاب، با عنوان «دفاع با پاسخ های خوانده» بررسی می شود.
می توان پذیرفت که در جریان دادرسی در امور حقوقی هیچ اتفاقی رخ ندهد و بنابراین دادرسی ساده و بدون اطواری» باشد؛ یعنی هیچ ایرادی مطرح نشود، هیچ یک از طرفین فوت ننمایند، محجور نشوند، شخص ثالثی وارد دادرسی نشود، نسبت به سندی که هر یک از طرفین ارائه نموده اند، ادعای جعل نشود، قرار تحقیق و معاینه محل صادر نشود و... اما در بیشتر دادرسیها دست کم یکی از اتفاق های مزبور رخ میدهد. بنابراین باید «اتفاق »های مزبور را شناسایی نموده و پیامدهای آن را بررسی نمود. در یک دسته بندی کلی میتوان «اتفاق»ها یا «طواری» دادرسی را به طواری ناشی از ادله و طواری غیر ناشی از ادله بخش نمود. طواری ناشی از ادله در کتاب ادله ی اثبات دعواه آمده است و در این کتاب، در بخش دوم، طواری غیر ناشی از ادله می شود، البته به استثنای ایرادات که، به تناسب موضوع بخش نخست، در همه آمده است.