من همیشه خوشبین هستم، همیشه معتقدم در ناامیدی امید هست، اما واقعیتی که گفته شد، من فرد واقعبینی هستم، در مورد تجربهای که با الیزابت داشتم. من متوجه نشدم چه چیز به دست آوردم، تنها چیزی که فهمیدم این بود که از دست دادن او مانند یک ابر سیاه طوفانی بزرگ بود. اما بعدا متوجه شدم که هر روز که میگذشت و من هر لحظه به او فکر میکردم و لبخند میزدم، ملاقات با او، آشنایی با او و مهمتر از همه عشق به او بزرگترین امید زندگیم بود.
-230x250.jpg "کتاب دونده دوم: پاتینا")
