انقلاب ها تاریخ را به قبل و بعد از خودشان تقسیم می کنند و میل به فراموش کردن گذشته دارند. اما بعد از وقوع شان، ناگاه نگاه هایی به دلایل گوناگون متوجه گذشته می شوند تا بالا و پست جهان پیشین را بازنگرند و به سنجش درآورند. کتاب تاریخ سینمای ایران از آغاز تا ۱۳۵۷) هم محصول وضعیت یاد شده است. کمترین زیان محو کردن آثار و اعمال گذشتگان، بازگشت آرام جهان کهنه و برقراری مناسباتی است که نسل هایی علیه آن شوریده اند. مشکل دیگری که زدودن های شتابزده می آفریند. خلل در تداوم طبیعی تاریخ یک ملت است که بی شک انباشته از فراز و نشیب و زشت و زیباست. گذر زمان ناگزیر با فراموشی و خاموشی همراه است و اگر فراز و فرودهای دوران در جریدهای صحیح و سادق ثبت نشود، زشتیها و زیبایی ها به هم می آمیزند و باعث خلق دنیایی آشفته و ناعادلانه می شوند. نگارش این کتاب در آغاز دهه هزار وسیلدوشست کوششی بود برای مقابله با گزند زمانه و جلوگیری از محوشدن رویدادها و واقعیت هایی که همراه با ماهیت و جلوه و رنگشان، بنای سینمای ایران قبل از انقلاب را ایجاد کردند، بنایی ناموزون اما همچنان پابرجا که چاپ یازدهم این کتاب گواه آن است.