مقصد ما برای تربیت، تربیت انسان‌هایی است که با آن‌ها بتوان تمدنی را محقق کرد. تربیت انسان‌هایی با چنین رویکردی نیاز به طرحی فراتر از تربیت اخلاقی دارد. انسان‌هایی که شناختی به معنای تمدن داشته باشند، راهِ رسیدن به این تمدن‌سازی را بدانند و همت و اراده‌ی تحقق چنین تمدنی در وجودشان باشد و به‌سمت تحققش گام بردارند. ما معتقدیم برای زمانه‌ای که می‌خواهیم تمدنی را پایه‌گذاری کنیم نیاز به تربیتی در همان طراز داریم. برای تحقق تمدن نوین اسلامی و برای اینکه اسلام در تمام ابعاد زندگی بشر امروزی، ورود مؤثر داشته باشد، نیاز به تولید علم و طرح و ایده‌های جدیدی داریم؛ که این مهم بدون انسان‌هایی در این سطح قطعاً محقق نخواهد شد. الغرض، امروز جامعه‌ی ما نیاز به تربیت با چنین رویکردی دارد. اگر یک چنین شخصیت‌هایی درست بشوند، آن وقت دیگر تشکیل تمدن اسلامی یک چیز قطعی خواهد بود. این کتاب با چنین رویکردی نگارش شده و در راستای تحقق این امر گام بر می‌دارد.
بخشی از کتاب:
بعد از فهم «مهم، فوری و با اولویت»بودن امر تربیت، یکی از سؤالاتی که پاسخ‌گویی به آن ضروری است، بررسی رویکرد و جهت تربیتی است. طبیعتاً می‌شود رویکردهای مختلفی به امر تربیت داشت؛ مثلاً رویکرد ما به امر تربیت ممکن است نخبگانی باشد. بدین معنا که تمام اقدام تربیتی‌مان اعم از اصول، شیوه‌ها، برنامه‌ها و... در جهت تربیت نخبگان باشد. یا ممکن است رویکردمان تربیت جسمانی باشد و بخواهیم انسان‌هایی تربیت کنیم که جسم سالم و قوی دارند. برای تحقق چنین امری چه کارهایی باید صورت پذیرد؟ یا ممکن است رویکرد ما مهارت‌محوری باشد یا رویکردمان در تربیت، اخلاقی باشد. طبیعتاً یکی از اقدامات بسیار مهم قبل از ورود به امر تربیت، انتخاب رویکرد و جهت‌گیری‌مان در تربیت است. اگر بخواهیم رویکردی جامع، چه از لحاظ کمّی و چه از لحاظ کیفی در امر تربیت داشته باشیم، امروزه کدام رویکرد پاسخ‌گوی نیاز تربیتی جامعه است؟ امروز جامعه ما و ایران اسلامی، چشم‌انداز مشخصی در مسیر خود قرار داده است. عنوان این چشم‌انداز که بارها در بیان رهبر شهید بیان شده است در یک مفهوم، «تمدن نوین اسلامی» است.
