مشاوره جریانی سیال و پویا است که در حمایت و یاری رساندن به مراجع آسیب دیده یا در معرض خطر پس از ایجاد رابطه مشاوره ای، برقرار می گردد تا او را در گزینش راه حل یا سازگاری با شرایط جدید و کاهش آسیبها یاری دهد. مکاتب مختلف روانشناسی هر یک دیدگاه و رویکردی منحصر به خود نسبت به مشاوره دارند. این رویکردها به سهم خود نقاط قوت و ضعفی دارند که در تمایز فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و حتی مراحل رشدی مراجعات این قوت و ضعفها پررنگ هم میشود و مانع از مطلق انگاری سودمندی هر کدام از این رویکردها در کار مشاوره می گردد از این رو بهره گیری از این نقاط قوت به شکلی تلفیقی و ساختارشکنانه و صرفا با عنایت به - ملزومات و اقتضائات هر مرحله از کار مشاوره می تواند بسیار راهگشا باشد.
کسی منکر این نیست که مشاوره فرایندی هنرمندانه است که همدلی و احترام و درک شرایط مراجع شالوده و اساس آن میباشد اما اگر مهارتهای فنی و حرفهای نادیده گرفته شوند، صرفا درد دلی خواهد شد که به واگویی مرارت های مراجع منتهی خواهد شد یا آنکه به بیراهه نصیحت و قضاوت راه خواهد برد.
