«روشنفکری، سوژگی، فردیت» نوشته مجید سروند، پژوهشی در تاریخ اندیشه سیاسی ایران است که روشنفکری را نه صرفاً جریانی فکری یا کنشی اجتماعی، بلکه تلاشی برای تحقق سوژگی، فردیت و رهایی از اشکال گوناگون سلطه تفسیر میکند. نویسنده با بررسی آرای چهرههایی چون بازرگان، مجتهد شبستری، سروش، ملکیان، شایگان و آرامش دوستدار، نشان میدهد که محور تغییر در اندیشه روشنفکری ایران از انقلاب سیاسی به اصلاح فرهنگی، از دولت به جامعه، و از ساختار قدرت به انسان و خودآیینی او منتقل شده است. این کتاب برای علاقهمندان به اندیشه سیاسی، جامعهشناسی و تاریخ فکری معاصر ایران مناسب است.