مسکن به عنوان سرپناه جهت مصونیت، آرامش، سلامت و شادابی ساکنان، بهترین شیوه سرمایه گذاری و عنصر جدایی ناپذیر اقتصاد مردم است که باعث ثبات و همبستگی خانواده، کاهش مشکلاتی نظیر بزهکاری. طلاق، از هم گسیختگی اجتماعی، خیابان خوابی، زاغه نشینی و تکدی گری می شود تا حدی که حق برخورداری از مسکن مناسب به عنوان جزئی از حق استاندارد زندگی در بسیاری از اسناد بین المللی حقوق بشر قیدشده است. طبق تعریف سازمان ملل از سرپناه، سرپناه (shelter) مناسب تنها به معنای یک سقف بالای سر هر شخص نیست. سرپناه مناسب یعنی آسایش مناسب، فضای مناسب، دسترسی فیزیکی به محل کار، تسهیلات موردنیاز، امنیت مناسب، امنیت مالکیت، پایداری و دوام سازه ای، روشنایی، تهویه و سیستم گرمایی مناسب، زیرساخت های مناسب (آبرسانی، بهداشت، آموزش، دفع زباله و پسماند، کیفیت محیط زیست، بهداشت محیط، مکان مناسب همه با توجه به استطاعت ساکنان و متقاضیان است. برنامه ریزی اسکان بشر ملل متحد ( UN _ HABITAT ) بر این تلاش است تا با شعار مسکن بهتر، زندگی بهتر سیاست های اسکان برای همه انسانها را در مکان های انسان ساخت کره زمین در یک اقدام فرامای با ترویج توسعه اجتماعی و محیط زیست برای تمامی انسانهای مسکن در خور فراهم نماید.
-230x250.jpg "کتاب برنامه ریزی و مدیریت نوسازی و بهسازی بافت های فرسوده شهری")
