شب دل روایت شبی است که کریستیان بوبن در شهر تاریخی گنک گذرانده است، در اتاقی مشرف به صومعه ی سنت-فوآ که قدمت آن به قرن یازدهم میلادی باز می گردد. او در این شب به واگویه ای با پییر سولاژ، نقاش سرشناس فرانسوی می پردازد که ساخت و اجرای ویترای های این صومعه را انجام داده است. بوبن در این مکالمه ی خیالی با سولاژ، همان مضامین همیشگی اش را پیش می گیرد و مطرح می سازد؛ یعنی کودکی، عشق، نور، تنهایی، شفقت، سبکبالی، مرگ و زندگی. اما از آنجا که شب دل جزو آخرین آثار این نویسنده ی فقید است این مضامین پخته تر و شاعرانه تر بیان شده اند.
