طراحی شهری، هنر چیدمان ساختمان در شهر، بر با روش هایی تأکید دارد تا بتوانند ساماندهی و ساختار شا محدوده شهر به عنوان محله، ناحیه و منطقه تا فضای = خصوصی را در بر گیرند. این کتاب به یک وجه از طراحی شهری: نقش، عملکرد و شکل آرایه ها در شهر توجه دارد. این کتاب به این نقطه نظر پرداخته است که هر توسعه ای توجیه گر تلاشی برای زینت دادن به شهر می باشد. الکساندر هدف هر توسعه ای را بهبودی و یا یکپارچگی یک شهر پیشنهاد کرده است (1987 ,Alexander). فرضیه ای که در اینجا مطرح می شود، ضمن پذیرش خاستگاه آن، مدافع تقدم آرایه ها در سیر وحدت بخشیدن بهبخش هایی از شهر در کلیت آن است. فرضیه ای که باعث افزایش توسعه به منزله اولین تلاش آرایش شهر بدون برخورد با این ایده که نتیجه توسعه شهری فارغ از موارد عملی چون عملکرد، بهره برداری، ارزش، شرایط اقتصادی و مسائل مادی: رکود یا مرگ شهر بدون توجه به پیش نیاز توسعه است. در هر حال، معیار نهایی ارزش گذاری شهر، منوط به تقدم آرایه ها در شهر است.
آرایه ها، وقتی برای زیباسازی شهر استفاده می شوند، سه عملکرد بهم پیوسته دارند؛ نقش آنها فراتر از تزیین ساختمان های منفرد، غنای بناهای محلی، ارتقای کیفیت های کالبدی، اجتماعی و قداست موقعیت؛ که موجب تحکیم نبوغ ذاتی، وسوم رشد خوانایی و قابلیت تصور شهر می شود. تا پیش از قرن بیستم، تلاش هوشیارانه ای برای آرایش شهر انجام می گرفت تا آرایه ها به منزله امر ذاتی توسعه های بزرگ مقیاس مورد توجه قرار گیرد (شکل ۱ - ۱). در قرن بیستم، به غیر از موارد استثنا، تقدم آرایه ها با چیزهای دیگری از توسعه شهری به ویژه منافع اقتصادی جایگزین شد. بدون این منطق، آرایه ها در شهر مشتمل بر درهم ریختگی، امری تجملاتی، پوشیده با گل، روکشی قیمتی برای پوشش توسعه های کم ارزش و بنجل بود.