محمود شبستری -عارف نامدار قرن هشتم- علاوه بر منظومه‌ی گلشن راز، که زبانزد اهل حکمت و عرفان است، منظومه‌ی دیگری به‌نام سعادت‌نامه دارد که چندان شناخته‌شده نیست. نوشته‌ی حاضر گزارش تحلیلی گوشه‌هایی از آرا و عقاید این عارف از منظر این دو منظومه است که در دو بخش جداگانه ارایٔه می‌شود. چنان‌که عین‌القضاة همدانی در کتاب کلامی- عرفانی زبدة الحقایق متکلمی زبردست و باریک‌بین است و در تمهیدات بیانگر عرفان عاشقانه‌ی احمد غزالی، شبستری نیز دز سعادت‌نامه در کسوت متکلمی صوفی‌مشرب نمایان می‌شود و در گلشن راز مطرح‌کننده‌ی گوشه‌هایی از عرفان نظری مکتب ابن‌عربی با «شمه‌ای از دکان عطار» است. هدف از نوشتن این مختصر از یک‌سو بررسی محتوایی سعادت‌نامه و از سوی دیگر اشاراتی به توفیق شبستری در جمع میان اندیشه‌ی وحدت وجودی ابن‌عربی با عرفان سنتی ایران است.
