اعتقاد بر این است كه انسانها در مقايسه با حيوانات موجودات ضعيفي هستند. به اين معنا كه مورچه 10 برابر وزن خودش را حمل میكند، چيتا با سرعتي بيش از 100 كيلومتر در ساعت ميدود، ككها صدها برابر قد خود ميپرند و والها با استراحت بسيار كم هزاران كيلومتر مهاجرت ميكنند. انسانها در هیچ کدام از این مهارتها به اندازه حيوانات موفق نيستند. با این حال محققان معتقدند که حیوانات قادرند تنها یک یا دو توانایی فیزیکی خارقالعاده داشته باشند. اما آنها از این که انسان تقریبا قادر به انجام هر کاری میباشد، شگفتزده هستند، برخی توانایی بالا بردن 260 کیلوگرم روی سر را دارند، بعضی با سرعت متجاوز از 40 كيلومتر در ساعت ميدوند، برخي ميتوانند مدت زمان بالا با استراحت بسيار كم بدوند و ….
انسان نمونه ای از موجودات با توانایی انجام مهارتهای بسیاری است. روحيه رقابتي، انسانها را وادار ميكند تا سریعتر بدوند، وزنه سنگینتری را بلند کنند، بيشتر بپرند و …. در نتيجه همواره در تلاش براي يافتن راهكارهاي مناسب جهت اجراي هرچه بهتر هستند. ورزشكاران براي شكستن ركوردهاي جهاني ساعتهای زيادي را در روز صرف تمرين ميكنند، اما متاسفانه علیرغم پیشرفت روشهاي تمريني به نظر نميرسد كه به بسياري از جنبههاي توانايي فيزيكي نوين دست پیدا کرده باشيم. از نظر فيزيولوژيكي، ورزشكاران امروزي همان ميزان اكسيژني را در عضلات خود استفاده ميكنند كه حدود 40 سال پیش استفاده ميشده است. آنها قادر به تحمل فشار بيشتري نيستند. در سالهای نه چندان دور، ورزشكاران توانایی کنترل خود در مواجهه با استرسها را نداشته و قادر به تهییج خود و هم تیمیهایشان برای برد نبودند در حالي که بسياري از ورزشكاران امروزه توانايي انجام اين كارها را دارند. سوال اين است كه چگونه ورزشكاران قادر به مقابله با ركوردهاي جهاني بودند؟
جواب اين سوال در علم فيزيك و در عملكرد ورزشي ورزشکاران پنهان است. انسانها در دوچرخه سواری از طراحي ايروديناميك استفاده میکنند و برای دويدن کفشهای خاصی با قابلیت جذب انرژي ضربهاي را ميپوشند تا قادر به مانور دادن در هر سطحي باشند. لباسهاي مخصوصي با هدف کاهش ارتعاشات عضلاني پوشیده میشود که از نظر ايروديناميكي به ورزشكاران كمك ميكند. تغییر وضعیت بدن در حین پریدن یا دویدن منجر به عملکرد بهتر فرد به خصوص در ورزشکاران خواهد شد. این تغییر به گونهای است که بتوان از نیروها بصورت بهینه استفاده کرد، برای مثال سریعتر دویدن یا پرتاب دورتر اجسام. بيومكانيك، علم مطالعه مكانيك در سيستمهاي موجودات زنده است. به علاوه، بيومكانيك ورزشي شاخهای تخصصي است که به مطالعه سيستمهاي بيولوژيكي و دست ساز بشر ميپردازد. به منظور درك بيومكانيك ورزشي بايد درک مناسبی از رياضيات داشته باشیم که اين، مشكلي عمده است. هیچکس نميخواهد تنها براي نشان دادن این که به نيروي بزرگي برای پریدن به سمت بالا نیاز دارد (در حقيقت ما نيرو را به زمين وارد ميكنيم و زمين آن را به ما اعمال مي كند)، ساعتهای زیادی را صرف آموختن شيوهها و روشهاي پيچيده رياضيات كند. در واقع اکثر افراد تمایلی برای بررسی و حل معادلات و مسائل پیچیده ندارند. در حالي که باید توجه داشت که جواب سوالات مطرح شده نيازمند درك فيزيك، رياضيات و در نهايت بيومكانيك است. اگر از ميزان نيرویی که باید توسط ورزشکار اعمال شود، اطلاعی در دست نباشد نمیتوان در مورد روش و نوع تمرین و اینکه نیرو در چه جهتي، در چه محدوده حركتي و با چه سرعتي باشد، نظری ارائه کرد. به جاي این که ماهها زمان صرف شود تا يك ورزشكار برای رسیدن به مرز آمادگی، تمرينات طاقت فرساي فيزيكي و جسماني سختي انجام دهد، ميتوان هفتههای كمتري را صرف تمرين تكنيك او کرد تا كاراتر باشد. به نظر ميرسد که دنياي اجراي مهارتهای ورزشي، بكر و دست نخورده باشد. در اين كتاب از يك روش سوال گونه در جهت پاسخ سوالاتي كه همه با آنها در چالش هستيم، استفاده خواهد شد. در عین حال بحث در مورد چرايي و چگونگي جوابها نیز وجود خواهد داشت. بيومكانيك ورزشي آنقدر جذاب است كه براي درك آن مشكلي پيش نخواهد آمد. به منظور سهولت در یادگیری و درک بیومکانیک نكات کوتاهی مطرح میشود: