«متنهایی دربارۀ هرمنویتیک: از افلاطون تا امروز» اثر آلمانیزبان النا فیکارا است که در آن گزیدهای از متنهای فیلسوفانی، از افلاطون گرفته تا برخی چهرههای معاصر، گردآوری شده است. فیکارا متولد ۱۹۷۴ و استادیار و مدرس دانشگاه پادربرن آلمان در حوزهی فلسفهی نظری و تاریخ فلسفه است و با دانشگاه شهری نیویورک همکاری میکند. او، علاوه بر گزینش و مرتبساختن قطعات، مقدمهای نسبتاً مفصل بر کل کتاب نگاشته است، بهعلاوهی مقدمههایی کوتاه بر هرکدام از این گزیدهمتنها که برای فهم پیوستگی موضوعی آنها با یکدیگر مفیدند. قطعاتی که او از متنهای فیلسوفان برگزیده است گویای جنبههای گوناگون هرمنویتیک است. این جنبهها از خاستگاه واژگانی واژهی هرمنویتیک در یونان گرفته تا تحولات مفهومیاش نزد آبای کلیسا و سرآغازهای فلسفهی مسیحی، نهضت اصلاح دینی و پروتستانتیسم سدهی هفدهم و هجدهم، سدهی نوزدهم و سرانجام سدهی بیستم و آغاز سدهی بیستویکم را در بر میگیرند.
بخشی از کتاب:
اینکه زبان یک میانه است که در آن من و جهان به یکدیگر میپیوندند، یا بهتر بگوییم، در تعلق سرآغازینخود به یکدیگر معلوم میشوند، راهبر تأملات ما بوده است. ما همچنین این را از کار درآوردهایم که چگونه این میانۀ تأملی زبان در مقابل وساطت دیالکتیکی مفاهیم برای ما به منزلۀ یک رخداد متناهی نمایان میشود. در همۀ مواردی که تحلیل کردهایم، چه در زبان گفتوگو و چه در زبان شعر، و همچنین در زبان تفسیر، ساختار تاملی زبان خود را نشان میدهد که روگرفت یک دادۀ ثابت نیست، بلکه به-زبان-درآمدن است که در آن یک کل از معنا از خود خبر میدهد. (حقیقت و روش)
