کتاب «ناپیدا» رمانی درخشان در ژانر هیجان‌انگیز روان‌شناختی و نوآر اسکاندیناوی اثر کارین آلوتِگن، نویسنده‌ی برجسته‌ی سوئدی است. این رمان که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد، یکی از موفق‌ترین آثار آلوتگن به شمار می‌رود و توانست در سال ۲۰۰۱ جایزه‌ی معتبر «کلید شیشه‌ای» را برای بهترین رمان جنایی اسکاندیناوی به دست آورد و در سال ۲۰۰۹ نیز نامزد جایزه‌ی ادبی معتبر ادگار شود. داستان درباره‌ی زنی به نام سیبیلا فورستروم است که به مدت پانزده سال، پیوندهای خود را با خانواده‌ی ثروتمندش قطع کرده و به‌عنوان یک کارتن‌خواب و بی‌خانمان در خیابان‌های استکهلم زندگی می‌کند. او با هوش خود و استفاده از ترفندهای مختلف، بدون اینکه ردی از خود برجای بگذارد، روزگار می‌گذراند. اما زندگی مخفیانه‌ی زن زمانی به بحران کشیده می‌شود که درگیر یک پرونده‌ی قتل زنجیره‌ای می‌شود. شبی که سیبیلا با فریب‌دادن مرد ثروتمندی موفق می‌شود در یک هتل مجلل اقامت کند، آن مرد به‌طرز وحشیانه‌ای به قتل می‌رسد. به‌دلیل حضور سیبیلا در صحنه و نداشتن هویت رسمی، او بلافاصله به‌عنوان متهم ردیف اول معرفی می‌شود. با پیداشدن جسد دوم، تعقیب و گریز پلیس و رسانه‌ها برای دستگیری او آغاز می‌شود. سیبیلا که بی‌گناه است، ناچار می‌شود برای نجات جان خود فرار کند و هم‌زمان به‌دنبال کشف هویت قاتل واقعی برود. آلوتگن در این رمان فراتر از یک داستان جنایی و تعقیب و گریز معمولی، به شکاف‌های اجتماعی، طردشدگی، قضاوت‌های سطحی جامعه درباره‌ی افراد بی‌خانمان و آسیب‌های روانی دوران کودکی می‌پردازد. «ناپیدا» به‌دلیل تعلیق قوی، ریتم تند و تصویرسازی واقع‌گرایانه از زندگی حاشیه‌ای، با استقبال گسترده‌ی منتقدان روبه‌رو شد و در سال ۲۰۰۶ نیز یک اقتباس تلویزیونی بریتانیایی از روی آن ساخته شد.
