با گسترش رو به افزایش منابع انرژی تجدیدپذیر مثلهی کاهش اینرسی شبکه ی قدرت در برابر اغتشاشات ناشی از بار مطرح می شود به طوری که با تغییر ساختار توربین های بادی و کترل عملکرد آنها، این امکان ایجاد شده تا در موقع بروز اغتائی، واحدهای بادی امکان مشارکت در کنترل فرکانس شبکه را پیدا کند. مشارکت واحد بادی عموما بر مبنای حضور در نقطهی بیشینه توان تحویلی به شبکه است تا از تمام ظرفیت واحد بادی استفاده شود. با تغییر ناحیه کاری توربین بادی و استفاده از انرژی ذخیره شده در اجرام چرخان، می توان از مشارکت مؤثرتر واحد بادی در کنترل فرکانس شبکه بهره جست.