«پرندگان بئاتو آنجلیکو» مجموعه‌ای از داستان‌ها و قطعات روایی آنتونیو تابوکی، نویسنده‌ی ایتالیایی، است که نخستین‌بار در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. این کتاب مجموعه‌ای کوتاه و متفاوت است که تابوکی در آن، به‌جای روایت‌های داستانی متعارف، از قطعات، طرح‌ها و روایت‌های ناتمام برای ساختن جهانی میان واقعیت، خیال، خاطره و ادبیات استفاده می‌کند. کتاب با داستانی به همین نام آغاز می‌شود و پس از آن مجموعه‌ای از روایت‌های کوتاه و متفاوت قرار می‌گیرد؛ از جمله سه نامه خیالی که شخصیت‌هایی تاریخی و اسطوره‌ای را در کنار یکدیگر قرار می‌دهند، داستان «عشق دون پدرو»، «پیام از سایه‌ها»، «نبرد سن رومانو»، «ترجمه»، «آرشیوهای ماکائو» و چند روایت دیگر. فهرست مطالب نشان می‌دهد که تابوکی در این مجموعه از قالب‌هایی چون نامه، داستان، روایت تاریخی و قطعه‌های تأملی استفاده کرده است. در این کتاب، داستان‌ها همیشه به‌شکل روایت‌هایی کامل و خطی پیش نمی‌روند. پژوهش‌های ادبی درباره‌ی اثر، آن را مجموعه‌ای از قطعات روایی، طرح‌ها و روایت‌های ناتمام توصیف کرده‌اند؛ روایت‌هایی که گاهی عمداً در میانه‌ی راه متوقف می‌شوند و خواننده را با امکان‌های مختلف داستان تنها می‌گذارند. تابوکی در این قطعات بارها به هنر، نقاشی، تاریخ، ادبیات، خاطره و شخصیت‌های واقعی یا خیالی رجوع می‌کند. در نتیجه، مرز میان واقعیت و تخیل در بسیاری از داستان‌ها روشن باقی نمی‌ماند. مؤسسه‌ی فرهنگی ایتالیا نیز این ویژگی را از مشخصه‌های مجموعه دانسته و بر محو شدن مرز میان واقعیت و خیال، رؤیا و پژواک‌های ادبی در داستان‌های آن تأکید کرده است. «پرندگان بئاتو آنجلیکو» بیش از آنکه مجموعه‌ای از داستان‌های کلاسیک با آغاز و پایان مشخص باشد، تجربه‌ای ادبی درباره‌ی تصویر، حافظه، خیال، هنر و امکان‌های روایت است؛ مجموعه‌ای که تابوکی در آن با فرم‌های گوناگون بازی می‌کند و بخشی از جذابیت آن در همین ناتمام‌بودن و گشودگی روایت‌هاست.
