چشمانی در تاریکی بیش از هر چیز بر وحشت روان‌شناختی و حس زیرنظر گرفته‌شدن بنا شده است. ترس در این کتاب آشکار و ناگهانی نیست، بلکه آرام، خزنده و تدریجی است. نویسنده با محدودکردن فضا، تکرار جزئیات و تمرکز بر ذهن راوی، حس خفقان و ناآرامی مداوم ایجاد می‌کند. نثر کتاب روان و خواندنی است و عمداً اطلاعات را قطره‌چکانی در اختیار خواننده می‌گذارد تا تجربه‌ی سردرگمی و اضطراب عمیق‌تر شود. تعلیق نه از رویدادهای بزرگ، بلکه از ناگفته‌ها و شک‌ها شکل می‌گیرد. هرچه داستان پیش می‌رود، مرز میان واقعیت و توهم باریک‌تر می‌شود و خواننده همراه با راوی در فضایی سرشار از تردید، ترس و بی‌اعتمادی فرو می‌رود. گذشته‌ی حل‌نشده، احساس گناه و اضطرابی پنهان، به‌تدریج به‌شکل تهدیدی نامرئی سر برمی‌آورند و این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا خطر حقیقی بیرونی است یا درون ذهن شخصیت شکل گرفته. وقتی اَدی وِلده دعوت‌نامه‌ای برای شرکت در دوره‌ی معارفه‌ی دانشگاه «آرچز» دریافت می‌کند، با اشتیاق آن را می‌پذیرد. این دانشگاه با پردیسی ساحلی و زیبا، همان جایی است که مادرش عاشقانه از آن یاد می‌کرد و اَدی هم می‌خواهد ردپای خودش را در آن فضای دانشگاهی معتبر به‌جا بگذارد. اما از همان لحظه‌ای که وارد دانشگاه آرچز می‌شود و در خوابگاهی تاریک و دلگیر ساکن می‌شود، می‌فهمد که آینده‌اش قرار نیست پر از روزهای آفتابی و ساحلی باشد. جست‌وجوی اَدی برای یافتن پاسخ‌به سوال‌هایش او را با رازی قدیمی در دل دانشگاه مواجه می‌کند؛ معمایی که هنوز هم دانشجویان و استادان را از موجودات مرموزی به نام «مدفون‌شدگان» می‌ترساند؛ سایه‌هایی که گفته می‌شود نشانه‌ی مرگ‌اند. ناپدیدشدن یک استاد، یک انجمن مخفی و احتمال دخالت داشتن خانواده‌ی خودش، تحقیقات اَدی را به مسیری خطرناک و تاریک می‌کشاند.
