همانطور که هر نقطه از بدن انسان به وسیله شبکه های ارتباطی مویرگها ، رگها و شاهرگها به مرکز یعنی قلب مربوطند واین ارتباط باعث ادامه حیات شخص میشود یک کشور هم که در حکم یک ارگان زنده است برای ادامه حیات و توسعه روابط اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی خود ، باید دارای شبکه گسترده ای از راه های فرعی ، اصلی و شاهراه ها باشد که بتواند تمام نقاط کشور را به هم متصل نماید . نگاهی کوتاه به کشورهای صنعتی و کشاورزی دنیا نشان می دهد با وجود این که هم اکنون دارای شبکه های ارتباطی پیچیده وتار عنکبوتی هستند و این شبکه ها از استانداردهای بالایی هم برخوردار بوده و تمام مناطق کشور را زیر پوشش خودگرفته است ، معذالک هنوزهم این کشورها سهم بزرگی از بودجه عمرانی سالانه خود را صرف احداث ، تکمیل ، توسعه و نگهداری راه ها می نمایند . در حالی که در کشور عزيز ما ایران ، بسیاری از نقاط هنوز از داشتن راه های معمولی محروم می باشند و بجرأت می توان گفت که اچند دهه آینده لازم خواهد بود که قسمت اعظم بودجه عمرانی صرف احداث راه های حیاتی وشبکه های ارتباطی ضروری گردد .