معماری یک دیسیپلین کند است. به این معنا که پیشرفت آن بسیار آهسته است. از نخستین اثر معماری - هزارتوی ددالوس - تا آثار معماران دیکانستراکتیویست در سال های پایانی دهه ی ۸۰، از پانتئون تا ترسیم های جان هیداک، از زندان های پیرانزی تا شهر روندای آر کی گرم، همه و همه با ابزار یکسانی به وجود آمده اند. ابزاری که در طول قرنها ثابت بوده است؛ خط کش و نقاله. در سال های پایانی دههی ۸۰ و سالهای آغازین دههی ۹۰، این ابزار جای خود را به کامپیوتر داد. لحظه ای تاریخی لحظه ای که ابزار معمار پس از قرن ها تغییر کرد و نوید باز شدن امکانات تازه ای را داد. این لحظه ی تاریخی در پرکتیس معماری و با کار کسانی چون پیتر آیزنمن، کارل چو، گرگ لین و ... اتفاق افتاد و تنها چند سال بعد بود که وارد آموزش معماری شد. مدرسه ی معماری دانشگاه کلمبیا در دوران مدیریت برنارد شومی و در پاییز ۱۹۹۴ اولین استودیوهای بی کاغذ خود را ارائه کرد؛ استودیوهایی که تلاش کردند از کامپیوتر به عنوان ابزار طراحی استفاده کنند. به این ترتیب فرهنگی آموزش معماری به شکلی بنیادین دگرگون شد