همه انسانها از طبیعت ریشه میگیرند و وابسته به طبیعت هستند، بنابراین همه جا یکی هستند. در نخستین آثار ظهور و پیدایش انسان چه در دوره نوزادی، چه در میان وحشیترین مردم و چه در میان اقوام متمدن هیچ کیفیتی که موجب بروز ویژگیهای برتر و یا فروتر گردد، وجود ندارد. به نظر میرسد که توانایی پیشرفت یکسان است و هوش، عاملی است که بعداً مورد استفاده قرار گرفته است. درست مانند توانایی او در تمرین کردن به میزان زیادی به شرایطی که جامعه در آن قرار دارد، بستگی دارد. در این حالت ذهن او بیشتر خود را با محیط تطبیق میدهد و نظم و فرهنگ را از آن دریافت میکند .