در دهه های اخیر دولتها، انجمن ها و شوراهای جهانی و سازمانهای غیر دولتی در سراسر جهان، استانداردهایی برای شیوههای ساختمان پایدار تنظیم کردند. جنبش های ساختمان سبز در بسیاری از کشورها تاثیر قابل توجهی بر آموزش و شیوههای ساخت گذاشته و پیشرفت کردهاند. روشهای جدید طراحی خانههای مسکونی، از قبیل خانههایی که انرژی خود را تولید میکنند، سبک جدیدی را با هدف کاهش سطح محیطی خانهها به حداقل، مطرح کردهاند. به علاوه در برابر مقررات ملی ساختمان که حداقل نیاز برای کارایی انرژی را مبنا قرار میدهند، استانداردهای جدید ظوابط و معیارهای دیگری را برای مقدار بازدهی بالاتر بیان میکنند. در دهه های اخیر کارگزاریها و آژانس ها و سیستمهای درجه بندی، به منظور آگاهی محیطی بیشتر و معیارهای سنجش و ارزشیابی ساده و موثر، تاسیس شدهاند. برخی از واحدهای اصلی و مهم (BREEAM) در اصل مطابق موسسه تحقیقی روش برآورد محیطی) در انگلستان، استاندارد (HQE) در فرانسه و ستاره سبز از شورای ساختمان سبز در استرالیا، هستند. نهادهای برجسته دیگر شامل موسسه پسیوهاوس(Passivhavs) در آلمان و شورای جهانی ساختمان سبز که اتحادیه ای از شوراهای ملی است، میشود. شورای ساختمان سبز ایالات متحده (USGBC) سرپرست و مسئول توسعه محیطی کشور است. این آژانس، مدیریت انرژی و طراحی محیطی (LEED) را در سیستم درجه بندی ساختمان سبز بر قرار کرده است که به عنوان معیاری ملی در مورد طراحی، ساخت و بهره برداری از ساختمانهای سبز با کارایی زیاد پذیرفته شده است. این معیارها شامل درجه بندی ساختمان جدید، ساختمانهای موجود، فضاهای داخلی، مدارس و همچنین خانهها و همسایگیها میشود که در ادامه مطرح خواهند شد. بر اساس این که ساختمان چند امتیاز به دست آورد میتواند نشان پلاتین، طلا، نقره و یا گواهی مدیریت انرژی و طراحی محیطی را دریافت کند.